Για πιο κοντά, τα ματς κανονικής περιόδου των δύο πρώτων σεζόν του Αλμέιδα. Επειδή υπήρχε αυτή η τρομερή ένταση από την ΑΕΚ και η πίεση ψηλά. Στοιχεία που δεν μας είχε συνηθίσει αυτή η ομάδα που για άλλη μια φορά απέδειξε πως με αυτόν τον προπονητή έχει βασικές αρχές στο παιχνίδι της αλλά μπορεί να αλλάξει την στρατηγική και την τακτική της ανάλογα με τον αντίπαλο όταν χρειάζεται. 

Με τον ΠΑΟΚ και στα τρία ματς, που είχαν και τα τρία αποτελέσματα, η στρατηγική ήταν παρόμοια. Η μπάλα στον ΠΑΟΚ, προσοχή στον Κωνσταντέλια και απαγόρευση λαθών σε σημεία που θα έδιναν στον ΠΑΟΚ ευκαιρία να βγει στο επιθετικό transition όπου με Τάισον και Κωνσταντέλια είναι η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα. Η μεγάλη διαφορά την Κυριακή στο 3-0 ήταν πως η πίεση ήταν με πολύ ένταση και πολύ νωρίς. 

Η ΑΕΚ ξεπέρασε την εποχή Αλμέιδα σε ppda και ο αιφνιδιασμός του ΠΑΟΚ ήταν καθολικός και μόνιμος. Του επετράπη η πρώτη μεγάλη ευκαιρία στο 87' και το σκορ ήταν ήδη 3-0 και μάλλον μικρό βάσει των ευκαιριών που είχε η ΑΕΚ. Κι όλα αυτά σε ένα ματς που παρά την εκπληκτική ποδοσφαιρική παράσταση της Πέμπτης οι περισσότεροι έβλεπαν… ΠΑΟΚ. Αλλά και εντός των τειχών υπήρχε ένας φόβος που είχε να κάνει με τον συνδυασμό που… σκοτώνει. Κούραση και απογοήτευση από το αποτέλεσμα….

Μάλλον δεν ήταν φόβος τελικά. Είναι σοβαρότητα. Είναι η φετινή ΑΕΚ. Η ΑΕΚ του Νίκολιτς. Μια ομάδα που δεν υποτίμησε κανέναν μέχρι τώρα. Ποτέ. Που κάθε νίκη είναι… victory που λένε και οι Άγγλοι. Είτε με τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό, είτε με τον Αστέρα, τον Βόλο, τον ΟΦΗ και τον Πανσερραϊκό. Ποτέ δεν αυτοδιαφημίστηκε, ποτέ δεν ειπώθηκε για αυτήν ότι παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, έπρεπε να νικήσει στο Καραϊσκάκη και να φύγει 5 πόντους από τους δύο για να την… αναγνωρίσουν ως διεκδικήτρια οι άλλοι. 

Οι χαμηλοί τόνοι, το κεφάλι κάτω, η δουλειά του τεχνικού τιμ και ΟΛΩΝ των παικτών, ο σεβασμός σε όλους τους αντιπάλους, το τρομερό δέσιμο με τον κόσμο που κατακτήθηκε βήμα βήμα αλλά και η αγάπη μεταξύ όλων στον οργανισμό, η ΕΝΩΣΗ, έχουν κάνει την διαφορά. Και έτσι πρέπει να συνεχίσει. Δεν έχει τελειώσει τίποτα και με τη νίκη του Ολυμπιακού στη Λεωφόρο δεν έχει και το τεράστια προβάδισμα που θα μπορούσε να έχει αν η ομάδα του Μεντιλίμπαρ έμενε και αυτή 7 ή 8 πόντους πίσω. 

Η διαφορά είναι καλή αλλά όλα παίζονται. Κρατάμε όμως δύο πράγματα που κανείς δεν μπορεί να μας τα στερήσει. Η ΑΕΚ αυτή την περίοδο είναι η καλύτερη ομάδα και το πρωτάθλημα είναι στα χέρια της. Δεν περιμένει τίποτα από κανέναν. Πρέπει να συνεχίσει με την ίδια ορμή. Και να το κάνει δικό της. Ακόμη κι αν χρειαστεί αποτέλεσμα την τελευταία αγωνιστική, ακόμη κι αν αυτό το αποτέλεσμα είναι νίκη και ο Ολυμπιακός το παίρνει με δυο αποτελέσματα αυτή η ΑΕΚ έχει αποδείξει ότι μπορεί. Όμως μέχρι την τελευταία αγωνιστική που κανένας δεν θα έρθει στο… ΝΑΟ, αυτή την φορά λόγω της απαγόρευσης, έχουμε πάρα πολύ δρόμο μπροστά μας. Τρεις μεγάλους αγώνες. 

Δύσκολους αγώνες έχει και ο Ολυμπιακός. Εγώ δεν μπαίνω στην λογική ότι μια μεγάλη ομάδα θα κάτσει να χάσει από μια άλλη μεγάλη ομάδα για να της δώσει το πρωτάθλημα ακόμη κι αν δεν έχει στόχο που ο ΠΑΟΚ θα έχει την δεύτερη θέση. Όλα τα παιχνίδια θα παιχτούν. Κι όποιος μπορεί, θα κερδίσει αυτά που πρέπει για να το σηκώσει. Ένα πράγμα πρέπει να μας ενδιαφέρει. Να επιστρέψει η ΑΕΚ στις 3 Μαΐου στη Λεωφόρο έτσι όπως ήταν στα τελευταία παιχνίδια. Όλα είναι στα δικά της χέρια.

Πρωτότυπο άρθρο