Είναι προφανές πως ο Παναθηναϊκός πιθανότατα θα οδηγηθεί σε αλλαγή προπονητή. Αυτό δεν μειώνει τον Ράφα Μπενίτεθ, άλλωστε σε κάθε περίπτωση το λάθος είναι του Τριφυλλιού. Αυτό θα έχει χάσει χρόνο, αλλά κυρίως θα έχει πληρώσει πανάκριβα το λάθος του με μια πανάκριβη αποζημίωση.

Το πιο εύκολο σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι να αρχίσεις να κριτικάρεις εκ του ασφαλούς. Με γενικότητες οι οποίες δεν μπορούν να εφαρμοστούν σε μια ομάδα με τις συνθήκες του Παναθηναϊκού. Το μέγεθος, τα 16 χρόνια πίκρας, την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τη διοίκηση, τα πλάνα που αρχίζουν… με τα όλα και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα γίνονται καπνός και πάμε απ’ την αρχή.

Όσα ήταν να πούμε για τον Μπενίτεθ, τα είπαμε. Αρχή όλων επιβάλλεται να είναι η εξής: Το καλό του Παναθηναϊκού. Ακόμη κι αν έγινε λάθος λοιπόν, ακόμη κι αν η λογική ποδοσφαιρικά είναι λάθος, η ευαισθησία του Τριφυλλιού σε αυτή την εποχή πάντα πρέπει να φέρνει διαφορετικού είδους ανάγνωση.

Το σωστό είναι να υπάρξει ένας προπονητής που θα δουλέψει για καιρό και θα κριθεί πάνω στη δουλειά του. Το λάθος όμως, είναι να βλέπεις πως δεν «κουμπώνει» στο όποιο πλάνο θέλεις να εφαρμόσεις ως κλαμπ, αλλά επειδή οι γύρω σου λένε πόσο λάθος είναι να απολύεις τόσους προπονητές, τελικά δεν το κάνεις.

Σαν ένα γάμο που δεν τραβάει, δεν τα πας καλά με τη γυναίκα σου, τσακώνεστε συνέχεια, δεν κοιμάστε μαζί, διαφωνείτε σε όλα, αλλά αντί να οδηγηθείς στη σωστή απόφαση κάθεσαι και σκέφτεσαι κι εσύ κι αυτή τι θα πει η κοινωνία αν χωρίσετε.

Αυτό είναι ένα συνολικό πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό. Διοίκηση δεν ασκούμε όλοι μαζί. Για τις αποφάσεις δεν κρινόμαστε όλοι μαζί. Οπαδοί, δημοσιογράφοι, Influencers που σχολιάζουν το ποδόσφαιρο, εκφράζουν γνώμες. Διοικητικά, σε όποια φάση κι αν είναι η ΠΑΕ Παναθηναϊκός, δεν υπάρχει το «τι θα πει ο κόσμος». Τον κόσμο πρέπει να τον σέβεται το Τριφύλλι, όχι όμως μέσω νοοτροπίας να δω τι προτιμούν και μετά θα αποφασίσω. Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Εμείς μπορεί να θέλουμε να μείνει ο Μπενίτεθ. Μπορεί να λέμε πως δεν είναι σωστό να αλλάζει ο προπονητής συνέχεια. Αν εσείς που διοικείτε, κρίνετε πως δεν είναι σωστή η συνεργασία σας, δεν εξυπηρετείται το πλάνο που θέλετε να εφαρμόσετε, τότε σε τι θα εξυπηρετήσει να ακούτε εμάς;

Αν θέλετε πραγματικά να σεβαστείτε τον κόσμο, κοιτάξτε να βρείτε τον προπονητή που πρωτίστως θα εξυπηρετεί το πλάνο του κλαμπ και ταυτόχρονα θα μπορεί να συσπειρώσει τον κόσμο γύρω του. Έλληνας, ξένος, με εμπειρία του ποδοσφαίρου της χώρας, χωρίς εμπειρία, αυτό είναι δικό σας θέμα. Απλά η σειρά προτεραιοτήτων πρέπει να είναι αυτή.

Πάμε τώρα και στην περίφημη κριτική των 20χρονων. Του πώς γίνεται δηλαδή να περιμένει ο Παναθηναϊκός να πάρει πρωτάθλημα μετά από τόσα χρόνια με 20χρονα. Η υπερβολή μέσα στην πολυετή πίκρα, γίνεται πραγματικότητα. Δεν πάει έτσι όμως. Οπότε ας δούμε την αλήθεια.

Το 20χρονο απ’ το 20χρονο, διαφέρει. Ο Παναθηναϊκός ποια 20χρονα έφερε; Έναν διεθνή με τη Νέων της Αργεντινής (Αντίνο), παίκτη που «καιγόταν» να πάρει η Ρίβερ, στον Ολυμπιακό τον χαρακτήριζαν νέο Ντι Μαρία. Συγγνώμη αλλά τέτοιο 20χρονο, αξίζει να στηριχτείς πάνω του για μία θέση της ενδεκάδας.

Ήρθε κι άλλος 20χρονος. Διεθνής με την Ελπίδων της Κροατίας (Γιάγκουσιτς), έπαιζε στην ομάδα του με πολλά γκολ και ασίστ, τον ήθελε η μεγαλύτερη δύναμη της χώρας (Ντινάμο Ζάγκρεμπ), θεωρείται απ’ τα σπουδαιότερα ταλέντα μιας χώρας που παράγει παικταράδες.

Οι άλλοι δύο 20χρονοι είναι ο Κοντούρης και ο Κάτρης. Δεν χρειάζεται επιπλέον ανάλυση το γιατί αυτά τα παιδιά σαφώς και πρέπει να έχουν ρόλο σε ένα ρόστερ ικανό να διεκδικήσει πρωτάθλημα.

Αυτά είναι τα 20χρονα. Ζητάμε συγγνώμη αλλά αν τέτοιου είδους νεαρούς θέλει να φέρει ο Παναθηναϊκός, τότε καλά θα κάνει. Προφανώς και είναι αφελές να θεωρεί κανείς πως θα έρθουν μόνο τέτοια παιδιά. Απλά το πλάνο που εμείς έχουμε καταλάβει πως θέλει να εφαρμόσει το κλαμπ, είναι πως αντί να πληρώνουμε Χ ποσό για να φέρουμε κάποιον «ξεζουμισμένο» χωρίς μεγάλο κίνητρο, καλύτερα ας δώσουν τα διπλά και να πάρουμε έναν νεαρό με τεράστια προοπτική και απίστευτο κίνητρο.

Ιδεατό αυτούς να τους «δέσεις» με κάποιους έμπειρους. Όμως είναι διαφορετικά όσα λέμε, απ’ το να κάνουμε… άλμα λογικής και να πηγαίνουμε στον παραλογισμό που επικρατεί, σύμφωνα με τον οποίο θα έρθουν μόνο 20χρονα, θα παίζουν μόνο 20χρονα και κατά συνέπεια πώς να περιμένεις να πάρουν 20χρονα τον τίτλο. Αυτό ακριβώς είναι η υπερβολή που αλλοιώνει την πραγματικότητα.

Επίσης δεν χρειάζεται να «τσουβαλιάζουμε» τους πάντες σα να είναι 20χρονα. Ο Τετέι για παράδειγμα κλείνει τα 25 σε ένα μήνα. Δεν μπορούμε να τον αντιμετωπίζουμε ως τον άπειρο που δεν μπορεί να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στη θέση του φορ. Το λάθος θα είναι να πουν από την ομάδα «έχουμε Τετέι, ας ανεβάσουμε και 2-3 παιδιά απ’ την ακαδημία και είμαστε κομπλέ στα φορ». Απ’ τη στιγμή που αυτό δεν θα γίνει, γιατί να θεωρούμε κακό πως ο Τετέι πρέπει να λογίζεται ως η βασική λύση για τη θέση του φορ, πλαισιωμένος με καλούς παίκτες, διαφορετικών στοιχείων, συνθέτοντας μια εξαιρετική τριάδα στην επίθεση;

Συνολικά ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να κρίνεται με «ποδοσφαιρική λογική». Γιατί υπάρχουν τα δεδομένα που αλλάζουν τις συνθήκες από ομάδα σε ομάδα. Δεν γίνεται να υπάρχει η ίδια «ποδοσφαιρική λογική» σε θέματα προπονητή και ρόστερ, στον Παναθηναϊκό των 16 χρόνων χωρίς πρωτάθλημα, με τον Λεβαδειακό ή με τον ΟΦΗ ας πούμε.

Ο Μπενίτεθ θα συνεχίσει να έχει σπουδαίο βιογραφικό και του αξίζει τεράστιος σεβασμός. Είτε φύγει είτε όχι. Ο Παναθηναϊκός όμως, πρέπει να κοιτάξει το δικό του… βιογραφικό. Γιατί μένει κενό για τεράστιο χρονικό διάστημα. Οι αποφάσεις είναι για αυτούς που διοικούν. Θέλουν πλάνο με νεαρούς, ταλαντούχους, φιλόδοξους; Δεν το εξυπηρετεί αυτό ο Ράφα; Πάμε παρακάτω. Γιατί είναι χειρότερο να αλλάζεις πλάνο, απ’ το να αλλάξεις έναν προπονητή. Το λάθος λοιπόν δεν ήταν οι αλλαγές τόσων προπονητών. Ήταν η έλλειψη πλάνου ή η αλλαγή του με βίαιο τρόπο.

Όσο για το ρόστερ, 20χρονα με το στάτους Κοντούρη και Κάτρη, με τα δεδομένα του Αντίνο και του Γιάγκουσιτς, ας έρθουν όσα θέλουν. Προφανώς θα γίνουν κι άλλες κινήσεις. Απλά η γενίκευση μιας κατάστασης, αυτή τη στιγμή εξυπηρετεί τη συνολική οργή για την αποτυχία μιας ακόμη σεζόν. Πρέπει όμως να βάλουμε μπροστά το καλό του Παναθηναϊκού. Τα υπόλοιπα είναι απλά ξύσιμο στις ήδη ανοιχτές πληγές.

Πρωτότυπο άρθρο