Από sdna.gr
Οι τελικοί κυπέλλου είναι η ζωντανή του ιστορία. Έφτιαξαν, μορφοποίησαν, σφυρηλάτησαν αυτό που είναι σήμερα.
Αυτός θα είναι ο 24ος. Τους 17 τους έπαιξε στην Αθήνα απέναντι σε ομάδες που δεν χρειάστηκε να μετακινηθούν από την βόλεψη τους!
Τώρα που το σκέφτομαι, αν δεχθούμε ότι ο Βόλος διχοτομεί την Αθήνα με την Θεσσαλονίκη, είναι η πρώτη φορά στα χρονικά, που αντίπαλος λαός θα ταλαιπωρηθεί περισσότερο από τον κόσμο του Δικεφάλου για να φτάσει στο γήπεδο του τελικού!
Κι αυτό από μόνο του είναι μία ξένη, μία άβολη, μία περίεργη συνθήκη για την μάχη της εξέδρας.
Τα χιλιόμετρα, το ταξίδι, τα καράβια, τα πούλμαν ανεβάζουν την αδρεναλίνη, όλη αυτή η πολύωρη ταλαιπωρία λειτουργεί σαν ζέσταμα, πολύ πριν το πραγματικό ζέσταμα στο γήπεδο.
Είμαι σίγουρος ότι ο κόσμος του ΟΦΗ θα είναι απόλυτα κουρδισμένος, έτοιμος να καταθέσει τα λαρύγγια του πολύ πριν περάσει τις πύλες του Πανθεσσαλικού.
Τώρα που το σκέφτομαι λιγάκι καλύτερα, είμαι πια πεπεισμένος ότι αυτός είναι ο πιο... ύπουλος τελικός κυπέλλου στην ιστορία του ΠΑΟΚ.
Ποτέ άλλοτε δεν είχε ένα τόσο μεγάλο και επιβλητικό "πρέπει" πριν από την σέντρα ενός τέτοιου ματς.
Ποτέ δεν ήταν τόσο ξεκάθαρο, αναμφισβήτητο, ακλόνητο φαβορί. Τουλάχιστον στα χαρτιά...
Ίσως να είχαμε ξανά κάτι ανάλογο το 2003, όταν ο τελικός φιλοξενήθηκε στο σπίτι του, στην Τούμπα απέναντι στον Άρη, αλλά ακόμα και τότε οι δύο ομάδες είχαν τερματίσει στο πρωτάθλημα μόλις με δύο βαθμούς διαφορά. Δεν απείχαν πολύ ποιοτικά.
Η φετινή διαφορά του ΠΑΟΚ με τον ΟΦΗ στην κανονική διάρκεια της Super League ήταν 25 ολόκληροι βαθμοί.
Μία επίσης άβολη, ξένη και παράξενη συνθήκη για τον ΠΑΟΚ που νιώθει πολύ πιο βολικά στον ρόλο του αουτσάιντερ, όταν πρέπει να δώσει απαντήσεις, να αποδείξει κάτι.
Το σκηνικό θα ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του ΟΦΗ, ο οποίος πήρε πέρσι την κρυάδα στον τελικό του ΟΑΚΑ με τον Ολυμπιακό και φέτος είναι λιγότερο ψαρωμένος, ξέρει να διαχειριστεί τα μεγάλα, τα εκφυλιστικά συναισθήματα που μπορεί να δημιουργήσει μία τέτοια βραδιά.
Για κακή του τύχη, όμως, θα βρει απέναντι του έναν αντίπαλο με στραπατσαρισμένο εγωισμό, μία ομάδα θιγμένη που θέλει να ξεπλύνει την τιμή της.
Στην Νέα Φιλαδέλφεια μόνο οι φανέλες θύμιζαν ΠΑΟΚ. Αυτός δεν ήταν ΠΑΟΚ, ιδίως ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου.
Μία ομάδα ανερμάτιστη, άδεια, ανήμπορη να τρέξει, να δράσει, να αντιδράσει, να συνδυαστεί, να κάνει έστω τα βασικά.
Μία ομάδα, που λογικά θα θέλει να αποδείξει ότι δεν άδειασε τελείως -οι προσωπικότητες που μπορούν να μιλήσουν σε τελικούς, αποδεδειγμένα υπάρχουν.
Οι συνεντεύξεις τύπου σπάνια δίνουν υλικό για συζήτηση, όμως ο Ραζβάν Λουτσέσκου είχε όρεξη για ατάκες. Μίλησε για έναν τυφώνα κακών ειδήσεων και περιστατικών που χτύπησε την ομάδα του και αποκάλυψε ότι νιώθει σαν νεκρός για μερικές ημέρες κάθε φορά που χάνει ένα παιχνίδι.
Φεύγοντας από το πάνελ, όμως, έκανε κάτι που δεν έκανε ούτε στον πρώτο του εν Ελλάδα τελικό κυπέλλου πριν από 11 χρόνια στον πάγκο της Ξάνθης, ούτε σε κάποιον από αυτούς που έπαιξε με τον ΠΑΟΚ.
Χάιδεψε τρυφερά την βάση του τροπαίου που βρισκόταν πίσω του, σαν να ήθελε να πάρει λίγη από την ενέργεια του.
Δεν ξέρω αν ο ΠΑΟΚ ή αν ο ΟΦΗ αποδειχθεί ότι θέλει αυτό το κύπελλο πιο πολύ.
Θαρρώ, όμως, ότι κατάλαβα ποιος το έχει περισσότερο ανάγκη από όλους, για να επουλώσει τις πληγές του.