Από sdna.gr
Ο αθλητισμός προορίζεται για τον κόσμο. Τους φιλάθλους. Ο επαγγελματικός αθλητισμός, ακόμη περισσότερο. Καθώς εκεί είναι οι «πελάτες» του. Τα έσοδα. Για να πληρώσουν τα τηλεοπτικά δικαιώματα, πρέπει οι ψηφιακές πλατφόρμες να έχουν κέρδη. Εισιτήρια, προϊόντα, χορηγίες, όλα προέρχονται και έχουν αφορμή τον φίλαθλο.
Κατά συνέπεια το πώς φέρεται το κάθε άθλημα – ειδικά τα επαγγελματικά – στους φιλάθλους/πελάτες, είναι ένδειξη αυτοσεβασμού και διοικητικής ικανότητας. Όταν κάποιος προσπαθεί να προσελκύσει το κοινό, είναι στο σωστό δρόμο. Όταν πράττει το αντίθετο, τότε έχει διαφορετικούς σκοπούς και σίγουρα όχι την άνοδο του αθλήματος.
Ήρθε η ώρα του τελικού Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο. Ο ΠΑΟΚ κόντρα στον ΟΦΗ. Δύο ομάδες που δεν έχουν το ίδιο στάτους, όμως από την πλευρά της η κάθε μία είναι ιστορική. Με κόσμο.
Στο Πανθεσσαλικό Στάδιο έγινε πρόταση να παρευρεθούν φίλαθλοι χωρίς «νεκρές» ζώνες. Δεν έγινε δεκτό, όμως ακόμη κι έτσι δεν ακύρωσε κανείς την παρουσία χιλιάδων ανθρώπων. 8.000 από τη μία, θα ταξιδέψουν κυρίως από τη βόρεια Ελλάδα. Άλλοι τόσοι από την άλλη, η συντριπτική τους πλειοψηφία από την Κρήτη. Από τη μία πλευρά της Ελλάδας στην άλλη, για να συναντηθούν σε ένα γήπεδο στα κεντρικά της χώρας.
Η ΕΠΟ δεν σκέφτηκε και δεν συζήτησε ποτέ ενδεχόμενο διεξαγωγής της αναμέτρησης χωρίς κόσμο. Το αντίθετο μάλιστα, προσπάθησε να έχει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Καθώς το προϊόν απευθύνεται στους φιλάθλους. Δεν έχει κανείς κάτι να καλύψει, δεν υπάρχουν εκδικητικές τάσεις απέναντι στον οποιοδήποτε. Ούτε φυσικά έγινε κανενός είδους να δοθεί πλεονέκτημα συνθηκών σε μία απ’ τις δύο πλευρές.
Το ίδιο κράτος είναι που επέτρεψε χωρίς πρόβλημα να ταξιδέψουν τόσες χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα και με κάθε τρόπο. Τα ίδια υπουργεία δεν έβγαλαν απαγορευτικό μετακίνησης. Η ίδια αστυνομία δεν αρνήθηκε το γεγονός.
Εύλογα λοιπόν, προξενεί εντύπωση το πώς οι ίδιες πλευρές δεν έκαναν κάτι που έμοιαζε και ήταν ιδιαιτέρως ευκολότερο. Όπως να διασφαλιστεί η παρουσία οπαδών του Παναθηναϊκού στο νομό Καβάλας, για το Final-4 του Κυπέλλου μπάσκετ γυναικών. Τη στιγμή που οι υπόλοιπες ομάδες ήταν Αθηναϊκός, Πρωτέας και Παναθλητικός.
Το ίδιο υπουργείο, η ίδια αστυνομία, απαγόρευσαν σε μερικές δεκάδες ανθρώπους που είχαν εξασφαλίσει εισιτήριο, να δουν έναν αγώνα Αθηναϊκός-Παναθηναϊκός. Στην ίδια τους την πόλη, χωρίς να έχει πραγματοποιηθεί κανενός είδους οργανωμένη μετακίνηση.
Όσο οξύμωρο κι αν μοιάζει, είναι ξεκάθαρα θέμα διάθεσης και πρόθεσης. Η Ομοσπονδία μπάσκετ δεν έχει σχέση με αυτή του Ποδοσφαίρου. Η δεύτερη έχει αποδείξει πως επιθυμεί διοργανώσεις με κόσμο. Όσο το δυνατόν περισσότερο. Αυτή της καλαθοσφαίρισης, βγάζει… σπυριά όταν πρόκειται για κόσμο. Ειδικά «πράσινης» απόχρωσης. Μόνο που αυτοί είναι που έχουν τόσο μαζική παρουσία στο άθλημα. Γιατί το ζητούμενο για τον Λιόλιο και όσους πρέπει να ευνοήσει, ποτέ δεν ήταν το μπάσκετ: Πάντα ήταν η νίκη, με κάθε τρόπο, με κάθε κόστος.
Κάπως έτσι βλέπουμε αυτή τη διαφορά, ενώ το μόνο που διαφέρει είναι η Ομοσπονδία του κάθε αθλήματος. Κι όταν φυσικά υπάρχει αυτή η αντιμετώπιση της ΕΠΟ και της ΕΟΚ σε κάτι τέτοιο όπως η προσέλευση των φιλάθλων, φανταστείτε τι είδους και τι επιπέδου διαφορές έχουν στην αντιμετώπιση θεμάτων όπως προσπάθεια ισονομίας, διαιτητικής αξιοπιστίας, «καθαρότητας» διοργανώσεων.