Την ώρα που η κυρία Νους πετάχτηκε σαν ελατήριο από το καρεκλάκι της και άρχισε να σκαρφαλώνει στο κάγκελο σαν να μην υπάρχει αύριο για να σφίξει την αγκαλιά τον γιο της που μόλις είχε κάνει το 2-1 ήταν σαν να έκανε μία άτυπη απονομή. 

Ο τελικός είχε κριθεί. Ακόμα κι αν το έχανε ο ΟΦΗ δεν μπορούσε, δεν γινόταν, δεν θα μπορούσε να υπάρξει άλλη πιο δυνατή στιγμή από αυτή. Θαρρεί κανείς ότι το ίδιο το ποδόσφαιρο είχε διαλέξει νικητή.

Ολόκληρος ο ΟΦΗ, από τον μεγαλύτερο πρωταγωνιστή στο γήπεδο ως τον τελευταίο οπαδό του έμοιαζε σε αυτόν τον τελικό με τον ΠΑΟΚ πριν από 25 χρόνια.

Έπαιζε για την ζωή του, την ύπαρξη του, την ιστορία του, την υστεροφημία του. 

Πεινασμένος, αγριεμένος, λυσσασμένος. 

Στοιχεία που αρκούσαν για να ισορροπήσουν την δεδομένη διαφορά ποιότητας.

Ένας οργανισμός που φώναζε: "το κύπελλο εμείς ή... κανείς"

Ο λαός του γέμισε πλοία, αεροπλάνα, λεωφορεία, ταξιδεύοντας για την υπέρβαση, για το θαύμα. Χωρίς να νοιάζεται που οι δύο ομάδες τερμάτισαν την κανονική διάρκεια της Super League με 25 πόντους διαφορά.

Ένας οργανισμός που φώναζε: "τρέλα στους τρελούς δεν πούλησε κανείς".

Μία ομάδα που αρνήθηκε να παραδοθεί, όταν μπήκε μουδιασμένη στο γήπεδο και έμεινε πίσω στο σκορ δίχως να μπορεί να περάσει την σέντρα.

Μία ομάδα που έκανε το αδύνατο να μοιάζει δυνατό και η οποία τρόμαξε τόσο πολύ από το μεγαλείο της στιγμής και την σκέψη μιας ιστορικής νίκης, που πήγε να το χάσει μέσα από τα χέρια του με τραγικό τρόπο, από γκολ στις καθυστερήσεις, όπως συνήθως ο ΠΑΟΚ.

Κι όταν τελικά κατάφερε να φτάσει στο θαύμα, να ζήσει την στιγμή που δεν ξεχνάς ποτέ, που την κουβαλάς πάντα μαζί σου, οι οπαδοί του απαίτησαν το κύπελλο με ένα κλασικό σύνθημα της εξέδρας του ΠΑΟΚ.

Σήκωσε το, το... τιμημένο±

Η ψυχοσύνθεση των δύο ομάδων και των οπαδών τους δεν είναι πολύ μακριά -δεν είναι τυχαίο ότι έπιναν τσίπουρα και ρακές μαζί στα μαγαζιά του Βόλου. Μιλάνε την ίδια οπαδική γλώσσα, αυτά που τους ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν.

Κι ο ΠΑΟΚ; Που ήταν σε όλο αυτό; 

Ο ΠΑΟΚ επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε μία βαθιά κρίση ταυτότητας. 

Δεν ξέρω αν έχει χάσει την ψυχή του, αλλά σίγουρα έχει χάσει την ορμή, την φούρια, το κέφι, την αύρα, την φόρα, την ροή, την έμπνευση του.

Έχει απωλέσει αυτό που ήταν πάντα η κινητήριος δύναμη, το καύσιμο και το σήμα κατατεθέν του: έχει χάσει την συσπείρωση του.

Έγινε σαν ένα αναψυκτικό που ξεθύμανε και έχασε το ανθρακικό του.

Κι αυτό φαίνεται από το blame game που ξεκίνησε αμέσως μετά το τελευταίο σφύριγμα. 

Για άλλους, φταίει αποκλειστικά ο Ιβάν Σαββίδης. Για άλλους, ο Ραζβάν Λουτσέσκου. Για άλλους, οι παίκτες.

Μόνο που κανείς  πια δεν είναι σίγουρος αν αυτά τα σκληρά σχόλια που λέγονται, ακούγονται, γράφονται είναι προϊόν πίκρας, γνώσης ή προϊόν υστεροβουλίας.

Ένας χαμένος τελικός κυπέλλου ποτέ δεν ήταν αιτία καταστροφής. Ο ΠΑΟΚ έχει χάσει στην ιστορία του 16. Και επιβίωσε.

Αυτό που αφήνει όμως ως πληγή η συγκεκριμένη απώλεια είναι η αμφιβολία. Η ανοιχτή αμφισβήτηση σε πρόσωπα και μεθόδους που είχαν φέρει νίκες, επιτυχίες, τίτλους, την πιο πετυχημένη περίοδο στην ιστορία του συλλόγου.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που υπάρχει αυτή τη στιγμή για τον ΠΑΟΚ δεν είναι η απώλεια της δεύτερης, της τρίτης θέσης στο πρωτάθλημα ή ένα πιθανό ξεκίνημα από τον δεύτερο προκριματικό του Conference League. Όχι.

Αγωνιστικά, ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να χάσει περισσότερα φέτος, από όσα ήδη έχασε.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ο διχασμός, η διχόνοια, ο διαχωρισμός σε "εμείς" και "εσείς", η φαγωμάρα, οι διαβρωτικές και εκφυλιστικές τάσεις, που μπορούν να προκύψουν.

Η ισοπέδωση. Η απαξίωση. Οι αφορισμοί. Το ίσιωμα. 

Η αποτυχημένη αγωνιστικά σεζόν της συμπλήρωσης 100 ετών από την ίδρυση του συλλόγου, αυτό το άδειασμα στην τελική ευθεία της σεζόν είναι μία σύνθετη και πολυπαραγοντική υπόθεση.

Είναι αποτέλεσμα πολλών λαθών σε ένα περιβάλλον τεράστιας πίεσης και διαδοχικών περιστατικών από την αρχή του 2026 που έφεραν απόλυτη μαυρίλα, σκοτάδι.

Κανείς δεν έχει υπογράψει ισόβιο συμβόλαιο με τις νίκες και τους τίτλους. Κανείς δεν έχει βρει την αλάθητη συνταγή της νίκης. 

Ο ΠΑΟΚ βρίσκεται σε μία επικίνδυνη περίοδο, ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί. Κυρίως, γιατί ιστορικά διαχειρίζεται με (αυτό)καταστροφικό τρόπο τις αποτυχίες του.

Αυτό που απαιτείται πια είναι ψυχραιμία, ειλικρινή και σκληρή (αυτο)κριτική, παραδοχή λαθών και χάραξη νέων στόχων.

Ο Δικέφαλος θα κουβαλάει αυτό το βράδυ για μέρες, εβδομάδες, μήνες, μπορεί και χρόνια. Είναι ένα σοκαριστικό βράδυ, μία πληγή που δεν θα επουλωθεί εύκολα.

Φεύγοντας από τον Βόλο, ο ΠΑΟΚ πρέπει να πάρει ως τελευταίο βλέμμα την εικόνα του ΟΦΗ. 

Και να ψάξει βαθιά μέσα του για να ξαναβρεί αυτή την χαμένη συσσωρευμένη κ....α, που μετακινεί ακόμα και βουνά ολόκληρα.

Πρωτότυπο άρθρο