Από sdna.gr
Στο ελληνικό ποδόσφαιρο συχνά πυκνά, ειδικά όταν ένας οργανισμός βιώνει δύσκολες αγωνιστικά στιγμές, ψάχνει τον τρόπο να βρει μια μαγική συνταγή. Οποιος παρατηρεί λίγο τον εσωτερικό κόσμο των ανταγωνιστών της ΑΕΚ στην εφετινή διαδικασία, θα δει πως όλοι κάτι κρυφοκοιτάζουν από την «κιτρινόμαυρη» πορεία. Στον Ολυμπιακό μέχρι να πάρουν μια ανάσα με τη νίκη στην Λεωφόρο γκρίνιαζαν για το μονοδιάστατο τρόπο παιχνιδιού του Μεντιλίμπαρ, στον ΠΑΟΚ βλέπουν τις δομές και την στελεχιακή λειτουργία της ΑΕΚ, στον Παναθηναϊκό σχεδόν τα… πάντα.
Δεν είναι παράλογο. Μόνο που ξέρετε, όλοι όσοι ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο επί σειρά ετών, έχουμε κατανοήσει απόλυτα πως είναι σπάνιες οι περιπτώσεις, όπου οι χρονιές σώζονται από μαγικές συνταγές. Υπάρχουν καταστάσεις, που μπορεί να σε ευνοήσουν οι συνθήκες, να έρθουν όλα όπως θέλεις και να πετύχεις. Θυμηθείτε τον Ολυμπιακό προ διετίας, με τρεις τεχνικούς διευθυντές, τέσσερις προπονητές, καμιά 40άρια παίκτες, πολλοί εκ των οποίων δανεικοί, που κάποια στιγμή ίσιωσε και έφτασε στην μεγαλύτερη επιτυχία της ιστορίας του. Συμβαίνει, αλλά δεν είναι πανάκεια και συνήθως αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα.
Η δικαιοσύνη
Σε γενικό κανόνα όμως, το ποδόσφαιρο είναι δίκαιο. Και όσους προσπαθούν απεγνωσμένα με μίζερες και παλιακές ιστορίες να μπουν στο παιχνίδι, τους στέλνει ολοένα και πιο μακριά. Οσα συνέβησαν το βράδυ του Σαββάτου στον Βόλο, ήταν ακόμα μια απόδειξη, πως μπορεί κάποιος να πιστεύει πως είναι κράμα Σίτι και Μπαρτσελόνα, αλλά η πραγματικότητα του γηπέδου δεν μπορεί να κρυφτεί. Και όσοι μηχανεύονταν και ονειρεύονταν νταμπλ στα 100 χρόνια, ας ψάξουν πως θα συνέλθουν για τα 101.
Η πραγματικότητα είναι πως στη σύγχρονη ποδοσφαιρική πραγματικότητα, τα επιτυχημένα πρότζεκτ απαιτούν σωστές επιλογές επιτελικών στελεχών, μπόλικο χρήμα για να μπορείς να κινηθείς άνετα στην αγορά και πολλή, αλλά πάρα πολλή δουλειά, για να καταφέρεις να αποκτήσεις δεσμούς, την επονομαζόμενη «χημεία» και βέβαια αρκετή τύχη στις κρίσιμες στιγμές. Εάν πάντως έχεις τα τρία πρώτα στοιχεία, τότε είναι νομοτελειακό πως αργά ή γρήγορα θα πετύχεις, ειδικά εάν δείξεις υπομονή και πίστη.
Τι βρήκε ο Ηλιόπουλος
Ας θυμηθούμε και να αποκαλύψουμε κάποιες πτυχές στην ιστορία που γράφεται την τρέχουσα σεζόν στην ΑΕΚ. Ο Ηλιόπουλος ανέλαβε την ομάδα το περασμένο καλοκαίρι, αν και αποδείχθηκε πως τελούσε ως εν δυνάμει ιδιοκτήτης κάποιους μήνες πρότερα. Βρήκε έναν συγκεκριμένο οργανισμό που λειτουργούσε με τρόπο ιδιαίτερο. Αποτελούσε κοινό μυστικό πως στην ΑΕΚ τα πάντα περνούσαν από ένα συγκεκριμένο φίλτρο και υπήρχε έντονο προσωποκεντρικό στοιχείο. Όπως και να έχει (και παρά τις συστάσεις που δεχόταν), όλο αυτό το σχέδιο δεν ταίριαζε στην λογική και στην λειτουργία του Ηλιόπουλου.
Σταδιακά, αυτή η κατάσταση άλλαξε. Οσοι δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στη νέα εποχή αποτέλεσαν παρελθόν, η ΑΕΚ άρχισε να δομείται με νέα στελέχη, που είχαν όλα την σφραγίδα του Ηλιόπουλου. Ο Ριμπάλτα που ήταν εκ των πρώτων και πλέον κομβικών που ήρθαν, προέκυψε έπειτα από μια σειρά επαφών με στελέχη από το πάνω ράφι του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και συγκεκριμένες συναντήσεις με τον ιδιοκτήτη, που έδειξαν πως υπάρχει κοινός βηματισμός και στρατηγική στόχευση για το μέλλον.
Με τον Αλμέιδα και την διάσταση που είχε λάβει στην ΑΕΚ, ο πρώτος χρόνος του Ριμπάλτα ήταν κυρίως διερευνητικός. Να μάθει πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις, να δει πως λειτουργεί το πράγμα. Η συνεργασία με τον Αργεντινό τεχνικό δεν ήταν εύκολη υπόθεση και η ΑΕΚ το πλήρωσε αυτό, τόσο με τη μη απόκτηση αριστερού μπακ στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου, όσο και με την απόφαση για μη αντικατάσταση του Λιβάι Γκαρσία, που πωλήθηκε στο φινάλε της μεταγραφικής περιόδου και λανθασμένα εκτιμήθηκε πως δεν έπρεπε να υπάρξει αντικατάσταση.
Η επιλογή Νίκολιτς και το μέλλον
Οσα συνέβησαν πέρυσι από το ματς κυπέλλου με τον Ολυμπιακό κι έπειτα, έδειξαν με τον πιο σκληρό τρόπο στην ΑΕΚ πως η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Ηταν η στιγμή που ο Ηλιόπουλος πάτησε το κουμπί και ο Ριμπάλτα ενεργοποιήθηκε. Αν και υπήρχαν σημαντικές επιλογές προπονητών που έπεσαν στο τραπέζι (μεταξύ των οποίων και ο Μπενίτεθ), η στόχευση ήταν εξ αρχής συγκεκριμένη: η ΑΕΚ ήθελε τον Νίκολιτς. Ηθελε έναν προπονητή με φιλοδοξίες, γνώση πρωταθλητισμού και «μπαρουτοκαπνισμένο» στην πίεση των υψηλών απαιτήσεων.
Ο Νίκολιτς είχε όλο το «πακέτο», αλλά απαιτούνταν χρόνος και χρήμα. Όταν συναντήθηκε με τον Ηλιόπουλο και τον «έψησε» πως αυτός είναι ο εκλεκτός, τα άλλα δρομολογήθηκαν. Η ΑΕΚ ρίσκαρε να τον περιμένει να ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του στην Ρωσία, κατέβαλε σημαντικό ποσό που υπερέβη το μισό εκατ. ευρώ για να «σπάσει» το συμβόλαιο του και τον έφερε στην ΑΕΚ, τσίμα τσίμα σχεδόν, πριν αρχίσει ο καλοκαιρινός Γολγοθάς με τα προκριματικά για την επιστροφή στην Ευρώπη. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.
Η σχέση των τριών έχει δοκιμαστεί, έχει περάσει από πολλά κύματα, αλλά βρίσκεται σε εξαιρετικά επίπεδα συνεννόησης, εμπιστοσύνης και φιλοδοξίας. Παράλληλα, ο Ηλιόπουλος προχώρησε στην στελέχωση της ΠΑΕ με σημαντικά στελέχη του φτωχού σε αυτόν τον τομέα ελληνικού ποδοσφαίρου, δημιούργησε το δικό του περιβάλλον και η ΑΕΚ εμφανίζει πλέον ξανά μια εικόνα πρότυπο. Μόνο που για να φτάσει ως εδώ, δεν έτυχε, αλλά πέτυχε και όλο αυτό προέκυψε μέσα από κινήσεις που δεν θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην επιτυχία.