Από sdna.gr
Ο ασφαλέστερος δρόμος για να χάσεις το σήμερα και την όποια ελπίδα του, είναι να ζεις στο χθες. Να το αναλύεις, να κλαίγεσαι γι’ αυτό, να μην ψάχνεις τρόπους να βελτιώσεις τα πάντα. Ακόμη κι αν τα έχεις κάνει τέλεια, πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω απ’ αυτό που εσύ νομίζεις για τέλειο.
Παναθηναϊκός στο ποδόσφαιρο και τελειότητα, απέχουν πολλά χιλιόμετρα. Δεν θα πούμε πως πρέπει να προχωρά το Τριφύλλι βήμα-βήμα. Άλματα χρειάζεται. Οι Πράσινοι είναι στη φάση… τρεχάτε ποδαράκια μου. Ξέρουμε πως μπορούν να τρέξουν, αρκεί να θυμηθούν πώς γίνεται. Γιατί αν ζούμε στο χθες, τότε ας δούμε και τα καλά που υπάρχουν στο χθες του Παναθηναϊκού. Όπως το πάμε θα πιστέψουμε πως το Τριφύλλι δεν έχει πετύχει τίποτα στην ιστορία του και κυνηγά κάτι πρωτόγνωρο.
Συνολικά η οικογένεια του Παναθηναϊκού, όχι μόνο η ΠΑΕ, ο κόσμος, η ομάδα, αλλά όλοι μαζί, πρέπει να πάψουν να αναζητούν την εσωστρέφεια. Για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Άλλοι για να δικαιολογήσουν τους εαυτούς τους στην αποτυχία, άλλοι γιατί θέλουν να ισχυροποιήσουν τη φωνή τους, ενώ ο κόσμος που την αγαπά την ομάδα, λόγω της υπερβολικής πίκρας του χρόνια τώρα.
Με απόλυτο σεβασμό σε όσους εξέφρασαν την άποψή τους μετά τον τελικό του Κυπέλλου, πραγματικά είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι πραγματικά θα εξυπηρετήσει τον Παναθηναϊκό αυτή η… βουτιά στην εσωστρέφεια. Χωρίς υπερβολή, μεγαλύτερη εσωστρέφεια έχει ο Παναθηναϊκός που δεν συμμετείχε στον τελικό, παρά ο ΠΑΟΚ που έχασε απ’ τον ΟΦΗ.
Σύμφωνοι, δεν είναι καλό ούτε αδιάφορο το γεγονός πως χάθηκε το κανονάκι των προκριματικών στο Europa League και τώρα θα είναι το Τριφύλλι στο Conference League. Μια στιγμή όμως: Η ομάδα σε θεωρητικό επίπεδο θα ενισχυθεί σημαντικά το καλοκαίρι, θα έχει έναν προπονητή τον οποίο θα φέρουν για να «τρέξει» το πλάνο όπως το θέλουν. Με ένα και μόνο στόχο, το πρωτάθλημα.
Μια ομάδα που θα έχει την ικανότητα και την ποιότητα να πάρει το πρωτάθλημα στην Ελλάδα, δεν θα είναι ικανή να αποκλείσει αντιπάλους προκριματικών του Conference League, όντας μάλιστα στους ισχυρούς;
Καλοκαίρι είναι, άρα εύλογα θα υπάρξει ανησυχία. Καλοκαίρι ήταν και όταν έπαιξε ο Παναθηναϊκός με τη Μαρσέιγ. Καλοκαίρι έπαιξε με τη Λανς η ομάδα του Αλόνσο. Καλοκαίρι έπαιξε με τη Σαχτάρ και τη Σαμσουνσπόρ, με προπονητή Βιτόρια. Αν κάτι συνήθισε το Τριφύλλι τα τελευταία χρόνια, είναι αυτές οι διαδικασίες των προκριματικών.
Εύκολο τίποτα δεν είναι, αν δεν το κάνεις εσύ να είναι. Χωρίς αμφιβολία ο Παναθηναϊκός έχει το μπάτζετ, έχει ανθρώπους, έχει παίκτες και θα ενισχυθεί σημαντικά τους επόμενους μήνες, θα έχει και έναν προπονητή που θεωρητικά τουλάχιστον θα είναι καλύτερος απ’ τον Μπενίτεθ. Όχι στο σύνολο της καριέρας του προφανώς, αλλά στο σήμερα. Ο Ισπανός πάντως, με τη μισή ομάδα τραυματισμένη και εκτός λίστας, έκανε μόνο μία ήττα στην Ευρώπη. Στην Ισπανία με τη Μπέτις.
Πάμε και στο δεύτερο και σημαντικότερο στοιχείο εσωστρέφειας. Το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνομικός είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι. Κάπως έτσι μας ακούγεται όλο αυτό το στόρι με τον Χρήστο Κόντη, το οποίο συζητιέται έντονα από τους Παναθηναϊκούς τις τελευταίες μέρες. Γιατί έφυγε, αν έμενε τι θα πετύχαινε κι άλλα τέτοια. Χωρίς να έχουμε κάτι με τον άνθρωπο και χίλια μπράβο του για αυτό που πέτυχε: Μπορεί με οποιοδήποτε τρόπο να υπάρξει σύνδεση της κατάκτησης του Κυπέλλου με τον ΟΦΗ, με μια πιθανή – ή σίγουρη για κάποιους – επιτυχία του αν έμενε στον Παναθηναϊκό;
Ο Κόντης ήταν στον Παναθηναϊκό. Για αρκετά ματς. Δεν έχει νόημα να αναφέρουμε τα αποτελέσματα ή το ποδόσφαιρο που βλέπαμε. Ούτε το επίπεδο της νοοτροπίας που είχε η ομάδα. Οι απαιτήσεις και τα δεδομένα που έχουν οι Πράσινοι, δεν μπορούν να μπουν στην ίδια πρόταση με μια κατάκτηση Κυπέλλου από τον ΟΦΗ. Αφελές και μόνο που το αναφέρουμε.
Η συγκεκριμένη συνεργασία έκανε τεράστιο καλό στον προπονητή Κόντη. Ο άνθρωπος την ικανότητα και τις γνώσεις τις είχε. Που τον βοήθησε; Σκεφτείτε απλά αν δεν ήταν στον Παναθηναϊκό, αν υπήρχε περίπτωση ο ΟΦΗ να προχωρήσει σε συμφωνία μαζί του. Δεν είναι κακό, ευκαιρίες που ο καθένας πιάνει απ’ τα μαλλιά. Το έκανε και μαγκιά του.
Προφανώς και ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να έχει φιλοδοξία και όνειρα να πάει στην επόμενη μέρα του με τέτοιες λύσεις. Ακόμη κι αν επιλέξει κάτι φιλόδοξο, νέο, με κίνητρο, πρέπει να συνδυάζεται με άλλα στοιχεία. Όπως η ικανότητα να συσπειρώσει τον κόσμο. Άρα υπό αυτές τις συνθήκες, προφανώς η επιλογή θα έπρεπε να είναι ο Λέτο. Ούτε ο Κόντης επειδή πήρε το Κύπελλο, ούτε ο Παπαδόπουλος επειδή έπαιξε ωραίο ποδόσφαιρο με τον Λεβαδειακό.
Αν θεωρήσει κάποιος πως ο Μπενίτεθ απέτυχε, δεν σημαίνει πως απέτυχαν όλοι οι προπονητές με σπουδαία βιογραφικά. Αν μια ακριβή μεταγραφή δεν σου «βγει», δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να πληρώσεις για να φέρεις παίκτες αλλά να πας σε φθηνές λύσεις.
Συνολικά πρέπει να καταλάβουμε πως ο Παναθηναϊκός δεν είναι σε φάση να δίνει ευκαιρίες. Με ελάχιστες εξαιρέσεις και αυτές συγκεκριμένων προϋποθέσεων. Η αναζήτηση σιγουριάς είναι προτεραιότητα. Με το ρίσκο που πάντα πρέπει να υπολογιστεί φυσικά.
Υ.Γ. Προφανώς και είμαστε οι τελευταίοι που θα κάνουν μαθήματα άποψης στον οποιοδήποτε. Μην παρεξηγηθούμε. Απλά λίγο περισσότερο ας εκτιμήσουμε τον κάθε Κόντη όταν τον έχουμε, παρά όταν τον βλέπουμε αλλού να πετυχαίνει κάτι. Χωρίς ποτέ να ξεχνάμε το μέγεθος του Παναθηναϊκού.
Υ.Γ.1: Η συσπείρωση στο Τριφύλλι είναι δύσκολη. Πάντα μα πάντα όμως, είναι πολύ πιο κοντά απ’ όσο νομίζουμε.