Το κλισέ “πρέπει να κάνει τη δική του προετοιμασία και να φέρει τους δικούς του παίκτες”, συχνά λειτουργεί σαν άλλοθι για προπονητές χωρίς ξεκάθαρο πλάνο και διοικήσεις που φοβούνται να πάρουν αποφάσεις. Στο σημερινό μας κείμενο θα δούμε τα σωστά κριτήρια που πρέπει να τηρούνται στην αξιολόγηση ενός προπονητή, όπως και τη διαδικασία της έρευνας στην αναζήτηση ενός νέου “Head Coach”.

Πρέπει να κάνει τη δική του προετοιμασία και να φέρει τους δικούς του παίκτες

Ο ρόλος του σύγχρονου προπονητή (Head Coach Vs Manager): Στο παρελθόν και ειδικότερα στο αγγλικό μοντέλο ποδοσφαίρου, ο προπονητής ήταν manager. Έλεγχε τις μεταγραφές, έπαιρνε αποφάσεις για τις ανανεώσεις των συμβολαίων, με λίγα λόγια, είχε τον έλεγχο του ρόστερ. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο όμως, οι ομάδες λειτουργούν με τεχνικούς διευθυντές. Ο προπονητής πλέον, είναι Head Coach. Η δουλειά του δεν είναι να αγοράζει τη λύση, είναι να την προπονεί. Αν ένας προπονητής χρειάζεται 5-6 μεταγραφές συγκεκριμένες, “δικούς του” παίκτες, τότε δεν είναι πραγματικά καλός προπονητής, είναι καλός αγοραστής. Η πραγματική ικανότητα ενός προπονητή, κρίνεται από το πώς παίρνει το υπάρχον υλικό και του δίνει υπεραξία, πώς κάνει τους ποδοσφαιριστές του να φαίνονται καλύτεροι απ' ό,τι είναι στην πραγματικότητα.

Η τακτική προσέγγιση δεν χρειάζεται μήνες να φανεί: Η καλοκαιρινή προετοιμασία είναι αναμφίβολα χρήσιμη, κυρίως για το χτίσιμο της φυσικής κατάστασης και την αφομοίωση λεπτομερειών. Όμως, οι βασικές αρχές ενός Μοντέλου Παιχνιδιού πρέπει να φανούν στο γήπεδο μέσα σε 4 έως 6 εβδομάδες. Αν μετά από 3-4 μήνες μια ομάδα δεν έχει δείξει ούτε τα ψήγματα της τακτικής φιλοσοφίας του προπονητή, καμία καλοκαιρινή προετοιμασία δεν πρόκειται να το αλλάξει μαγικά. Η δομή φαίνεται άμεσα.

Η προσαρμοστικότητα είναι δείγμα ευφυΐας: Ένα σύγχρονο τακτικό μυαλό δεν είναι δογματικό. Αν ένας προπονητής έχει κάποιες βασικές αρχές αλλά το ρόστερ που παραλαμβάνει δεν μπορεί να τις υπηρετήσει άριστα, η δουλειά του είναι να βρει τρόπο να καμουφλάρει τις αδυναμίες των παικτών του και να αναδείξει τα δυνατά τους σημεία, μέχρι να γίνουν οι κατάλληλες προσθήκες. Το να επιμένει σε κάτι που οι παίκτες του δεν μπορούν να κάνουν, δείχνει έλλειψη τακτικής παιδείας.

Γιατί λειτουργεί ως “Άλλοθι”: Για τις διοικήσεις: Όταν ένας τεχνικός διευθυντής, μια διοίκηση, έχει χτίσει λάθος ένα ρόστερ, είναι πολύ βολικό να πει “δε φταίω εγώ, ο προπονητής ήρθε στη μέση της χρονιάς, ας του δώσουμε χρόνο να φέρει τους δικούς του”. Έτσι όμως, μεταθέτει τις δικές του ευθύνες στο μέλλον. Για τους προπονητές: Αγοράζουν χρόνο. Είναι η τέλεια δικαιολογία για την έλλειψη άμεσης βελτίωσης. Αν η ομάδα χάνει, φταίει η κακή φυσική κατάσταση του προηγούμενου προπονητή ή το ότι “δεν έχω τους δικούς μου παίκτες”.

Ένας προπονητής, φυσικά και θα προσαρμόσει το ρόστερ της ομάδας του σε διάστημα 2-3 ετών. Αλλά η αρχική του αξιολόγηση δεν μπορεί να βασίζεται στο “τι θα έκανε αν είχε τους παίκτες που θέλει”. Πρέπει να κρίνεται στο τώρα με τους παίκτες που έχει. Όταν ένας προπονητής αναλαμβάνει τον Οκτώβριο και μέχρι τον Απρίλιο η ομάδα του δείχνει τακτικά μπερδεμένη χωρίς ξεκάθαρους αυτοματισμούς σε επίθεση και άμυνα, η δικαιολογία “θέλει τη δική του προετοιμασία” είναι απλώς μια ψευδαίσθηση που κοστίζει χρόνο και χρήμα, περισσότερο από την αποζημίωση.

Πώς πρέπει να κρίνεται ένας προπονητής

Σε Ισπανία και Πορτογαλία που είναι δύο προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες, που έχουν τη δική τους “σχολή”, έχει τελειώσει προ πολλού η δικαιολογία “των δικών μου παικτών και της δικής μου προετοιμασίας”. Εκεί, τα κριτήρια αξιολόγησης είναι η εφαρμογή του “Μοντέλου Παιχνιδιού (Modelo de Jogo):

Ο προπονητής είναι developer (βελτιώνει): Ένας σύγχρονος προπονητής δεν είναι manager αγγλικού τύπου της δεκαετίας του 00s που κάνει μεταγραφές. Είναι δάσκαλος. Η δουλειά του είναι να πάρει το υπάρχον υλικό, να κρύψει τις αδυναμίες των αθλητών του και να εμφανίσει τις δυνατότητές τους, τα καλά τους στοιχεία. Αν ένας προπονητής χρειάζεται 11 δικούς του παίκτες για να εφαρμόσει τις σκέψεις του μέσα από την τακτική και το management που θέλει να ακολουθήσει, θεωρείται δογματικός, όχι ιδιοφυής.

Άμεσο τακτικό αποτύπωμα: Στην Ισπανία λένε ότι μέσα σε 4 έως 6 εβδομάδες πρέπει να βλέπεις τον χαρακτήρα του προπονητή στο γήπεδο. Πώς πιέζει η ομάδα, πώς αντιδρά όταν χάνει την μπάλα, πώς χτίζει τις επιθέσεις της. Ο Αμορίμ στη Σπόρτινγκ ή ο Αλόνσο στη Λεβερκούζεν δεν χρειάστηκαν καλοκαιρινές προετοιμασίες για να δείξουν τη δομή τους.

Πρέπει να μείνει ο Μπενίτεθ στον Παναθηναϊκό;  

Συμπληρώθηκαν 6 μήνες, ο Ισπανός coach έχει κλείσει ένα 6μηνο πλέον στον Παναθηναϊκό. Τα δεδομένα όμως, είναι αμείλικτα: Ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε στο Κύπελλο από τον ΠΑΟΚ, στον έναν από τους δύο “σοβαρούς” στόχους που είχαν μείνει και μάλιστα με χαρακτηριστική ευκολία. Στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος δεν κατάφερε όχι μόνο να μπει, η απόσταση από την κορυφή “άνοιγε”. Το πιο σημαντικό: Η εικόνα στο χορτάρι. Βλέπουμε ένα ποδόσφαιρο αναχρονιστικό.

Δεν υπάρχει δομημένο πλάνο ανάπτυξης: Ο Παναθηναϊκός παίζει τα περισσότερα παιχνίδια λες και είναι ομάδα που παλεύει να αποφύγει τον υποβιβασμό παρά σου δίνει την εικόνα πως είναι από τις μεγαλύτερες ομάδες στην Ελλάδα. Δεν παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, παίζει ποδόσφαιρο αναχαίτισης. Ο Μεντιλίμπαρ και ο Αλμέιδα απέδειξαν ότι το σύγχρονο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα απαιτεί press ψηλά, επιθετικότητα. Ο Νίκολιτς επιβεβαίωσε πως στα μεγάλα ματς πρέπει να είσαι ανθεκτικός στην ένταση. Ο Μπενίτεθ μοιάζει εγκλωβισμένος σε μια πιο παθητική, dogmatic προσέγγιση άλλων δεκαετιών.

Γιατί η αποζημίωση δεν είναι πρόβλημα;

Αν η διοίκηση του Παναθηναϊκού πει “ας του δώσουμε το καλοκαίρι να κάνει προετοιμασία και να φέρει τους δικούς του παίκτες”, θα πέσει στην πλάνη του μη ανακτήσιμου κόστους. Ναι, η αποζημίωση των 4,5 (ίσως και παραπάνω) εκατομμυρίων που γράφεται, είναι ένας τεράστιος “βραχνάς”, αλλά το να χτίσεις την επόμενη χρονιά πάνω σε ένα τακτικό μοντέλο που ήδη δεν δουλεύει, θα κοστίσει πολλαπλάσια στο κλαμπ σε αγωνιστικό και οικονομικό επίπεδο. Όταν μια ομάδα κάνει underachievement:

Η αξία των παικτών πέφτει.

Η διάθεση του κόσμου τον οδηγεί στη μη παρουσία στο γήπεδο οπότε τα εισιτήρια μειώνονται.

Τα έσοδα από την εμπορική εκμετάλλευση του σήματος μειώνονται.

Οι χορηγοί είναι λιγότεροι και αυτοί που υπάρχουν πληρώνουν λιγότερα.

Τη 2η χρονιά του Γιοβάνοβιτς και πριν δείξει την ικανότητα ο οργανισμός να κάνει πρωταθλητισμό, το εισιτήριο διαρκείας είχε χ ποσό και την επόμενη, χωρίς καν να πάρει πρωτάθλημα, η τιμή του εισιτηρίου διαρκείας είχε χ επί 2, ταυτόχρονα η είσοδος στους ομίλους του Γιουρόπα έφερε έσοδα και οι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού απέκτησαν υπεραξία (Αλεξανδρόπουλος), καταλαβαίνετε τη διαφορά. Τα 4,5 λοιπόν της αποζημίωσης, είναι μικρό πρόβλημα...

Το σύγχρονο πλάνο αξιολόγησης

Underlying Metrics (Τα δεδομένα “πίσω” από το αποτέλεσμα): Τα αποτελέσματα μπορεί να “αλλοιωθούν” από την τύχη, ένα δοκάρι, μια κακή διαιτησία, ένα βράδυ που η μπάλα δεν μπαίνει γκολ. Τα data όμως, σε βάθος χρόνου λένε την αλήθεια. Αν η ομάδα δημιουργεί σταθερά xG από τον αντίπαλό της, αν το PPDA είναι σταθερά χαμηλό, αν κυριαρχεί στο final third του αντιπάλου και το κυριότερο, αν η ομάδα έχει εικόνα πρωταθλητισμού και δημιουργεί, παίζει έντονα, επιθετικά και όχι παθητικά, με σωστή δομή που αρμόζει στο DNA του οργανισμού, το πρόσημο είναι θετικό, η κατεύθυνση είναι προς τη σωστή μεριά.

Αναγνωσιμότητα Τακτικών Αρχών: Κάνεις mute τον αγώνα στην τηλεόρασή σου, κρύβεις το χρώμα στη φανέλα (αν υπήρχε τρόπος) και μπορείς να αναγνωρίσεις ποια ομάδα παίζει από τους αυτοματισμούς, πάλι είσαι σε καλό δρόμο. Αν μετά από 3 μήνες οι παίκτες μοιάζουν να αυτοσχεδιάζουν, ο προπονητής έχει αποτύχει στην οργάνωση της βασικής δομής, μάλλον δε θα το “γυρίσει” ποτέ.

Υπεραξία Ρόστερ: Ανεβαίνει η χρηματιστηριακή αξία ταυτόχρονα με την αγωνιστική των παικτών μέσα από τη διαδικασία της δομής; Ένας καλός προπονητής κάνει τον μέτριο παίκτη να φαίνεται καλός, έναν καλό παίκτη να φαίνεται κορυφαίος.

In Game Management & Τακτική Ευελιξία: Πόσο γρήγορα διαβάζει και προσαρμόζεται στο παιχνίδι, κατά τη διάρκεια αυτού; Καταλαβαίνει τη στόχευση του αντιπάλου; Διορθώνει με micromanagement τη δική του ταυτόχρονα; Μήπως κάνει αλλαγές θέση - θέση στο 75’ απλά για να τις κάνει;

Έλεγχος των Transitions: Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, το παιχνίδι κερδίζεται στα δευτερόλεπτα αμέσως μετά την απώλεια ή την ανάκτηση της μπάλας. Η ομάδα ξέρει τι να κάνει, πότε να κάνει counter press, πότε να γυρίσει χωρίς να πρεσάρει, πότε να πάει σε οργανωμένη επίθεση και πότε να βγει στην κόντρα ή οι παίκτες αυτοσχεδιάζουν;

Τα πραγματικά κριτήρια λοιπόν είναι τα παραπάνω και όχι το αποτέλεσμα της μιας βραδιάς.

"Modelo de Jogo" (Μοντέλο Παιχνιδιού)

Το "Modelo de Jogo" (Μοντέλο Παιχνιδιού) είναι ίσως η πιο παρεξηγημένη έννοια στην ελληνική ποδοσφαιρική συζήτηση. Στην Ελλάδα, όταν ρωτάς πώς παίζει μια ομάδα, η απάντηση συνήθως είναι «παίζει 4-2-3-1» ή «παίζει 4-3-3». Αυτό όμως είναι το σύστημα, δηλαδή μια απλή στατική διάταξη. Το Μοντέλο Παιχνιδιού, αντίθετα, είναι το «λογισμικό» (software).

Για να το αναλύσουμε ακριβώς, το Μοντέλο Παιχνιδιού είναι το σύνολο των συμπεριφορών, των κανόνων και των αυτοματισμών που θέλει ένας προπονητής να βγάζει η ομάδα του στο χορτάρι σε κάθε δευτερόλεπτο του αγώνα. Είναι η «κοινή γλώσσα» που μιλάνε οι 11 παίκτες. Οι λεγόμενοι αυτοματισμοί.

Βασίζεται παραδοσιακά στις 4 Φάσεις του παιχνιδιού:

Οργανωμένη Επίθεση (Offensive Organization): Τι κάνουμε όταν έχουμε την μπάλα απέναντι σε οργανωμένη άμυνα; Πώς κάνουμε build-up από τον τερματοφύλακα; Ψάχνουμε τον τρίτο παίκτη (third-man run); Δημιουργούμε υπεραριθμίες στα άκρα ή υπερφορτώνουμε τον άξονα;

Αμυντική Μετάβαση (Defensive Transition): Τι γίνεται το ακριβές δευτερόλεπτο που χάνουμε την μπάλα; Το Μοντέλο λέει να κάνουμε άμεσο counter-press για να την πάρουμε πίσω σε 5 δευτερόλεπτα, ή να γυρίσουμε στο δικό μας μισό γρήγορα μη δίνοντας δυνατότητα στον αντίπαλο για αντεπίθεση;

Οργανωμένη Άμυνα (Defensive Organization): Πώς αμυνόμαστε όταν ο αντίπαλος έχει την κατοχή; Πιέζουμε ψηλά (high block) man-to-man; Αμυνόμαστε στο μεσαίο μπλοκ κλείνοντας τους κάθετους χώρους (compactness) ή περιμένουμε χαμηλά (low block) έξω από την περιοχή μας; Ποιες είναι οι "παγίδες" (pressing triggers) που ενεργοποιούν την πίεσή μας (π.χ. πάσα στο αντίπαλο μπακ, πάσα με κατεύθυνση πίσω);

Επιθετική Μετάβαση (Offensive Transition): Τι γίνεται το δευτερόλεπτο που κλέβουμε την μπάλα; Βγαίνουμε σε άμεση αντεπίθεση με κάθετες πάσες στους χώρους, ή επιλέγουμε την "εξασφάλιση" της κατοχής με πάσες σιγουριάς για να οργανωθούμε και να ξεκουραστούμε με την μπάλα;

Τα παραπάνω αποτελούν τις Μεγάλες Αρχές (Main Principles): Π.χ. “Κατοχή και press ψηλά”. Φυσικά, υπάρχουν οι Υπο-αρχές: “Το 6άρι να κατεβαίνει ανάμεσα στα στόπερ”. Υπάρχουν και οι Υπο-υπο-αρχές: “Η στάση του σώματος όταν ο παίκτης υποδέχεται την μπάλα” ή “Σε ποιο πόδι πασάρουμε, με τη δύναμη, τι ύψος”. Υπάρχουν δηλαδή οι γενικοί κανόνες σε μια τακτική και μετά οι λεπτομέρειες είναι ατελείωτες, γι' αυτό είναι και δύσκολη η δουλειά των προπονητών.

Ένα ποδοσφαιρικό μοντέλο λοιπόν, λαμβάνει υπόψη τη φιλοσοφία του προπονητή, τα χαρακτηριστικά των παικτών (δε μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο κατοχής χωρίς αθλητές ικανούς στην τεχνική, ούτε μπορείς να κάνεις press με αργούς ποδοσφαιριστές). Οι παίκτες του Παναθηναϊκού λοιπόν με τον Ράφα Μπενίτεθ, φαίνεται περισσότερο να λειτουργούν βάσει ενστίκτου, παρά ενός συγκεκριμένου μοντέλου παιχνιδιού.

Τα κριτήρια που πρέπει να πληροί ο επόμενος προπονητής του Παναθηναϊκού

Ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού (αν και εφόσον ο Παναθηναϊκός και ο Ράφα Μπενίτεθ διακόψουν τη συνεργασία τους), δεν καλείται απλά να διαχειριστεί ένα ρόστερ, πρέπει να καταφέρει να ανταπεξέλθει και με το ψυχολογικό βάρος που περικλείει τον οργανισμό. Με 16 χρόνια μακριά από το πρωτάθλημα για ένα κλαμπ του μεγέθους του Παναθηναϊκού, έχει δημιουργηθεί η συνήθεια του να “καίγονται” γρήγορα προπονητές, υπάρχει τοξικότητα με την πρώτη στραβή, ενώ η λέξη “υπομονή” είναι απαγορευμένη. Έχει τελειώσει καιρό τώρα.

Επομένως, το προφίλ του επόμενου προπονητή δεν μπορεί απλά να είναι “ένα καλό βιογραφικό” ή “ένα όνομα να χαρεί ο κόσμος”. Η επιλογή πρέπει να γίνει με χειρουργική ακρίβεια, βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων:

Ξεκάθαρο, κυριαρχικό μοντέλο παιχνιδιού: Ο Παναθηναϊκός στην Ελλάδα καλείται στο 80% των αγώνων του να διασπάσει κλειστές άμυνες (low blocks). Ο προπονητής πρέπει να έχει αποδεδειγμένο ιστορικό (μέσω data και βίντεο από προηγούμενες δουλειές του) στο Juego de Posición (Παιχνίδι Θέσεων), και να το συνδυάζει με pressing.

Τι ψάχνουμε: Πώς οργανώνει την επίθεσή του στο τελευταίο τρίτο. Χρειάζεται συνδυαστικό ποδόσφαιρο, γρήγορη κυκλοφορία, δημιουργία υπεραριθμιών στα άκρα και κάθετες πάσες (line-breaking passes) στον άξονα. Ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να περιμένει τον αντίπαλο, πρέπει να επιβάλλει τον ρυθμό του, να έχει τον έλεγχο.

Ένταση και Άμεση Ανάκτηση: Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, αν δεν τρέχεις και δεν πιέζεις, δεν κερδίζεις (τις περισσότερες φορές).

Τι ψάχνουμε: Έναν προπονητή που η ομάδα του έχει χαμηλό PPDA (δηλαδή να πιέζει ψηλά και γρήγορα). Όταν χάνεται η μπάλα, πρέπει η ομάδα να αντιδρά σε δευτερόλεπτα για να την πάρει πίσω, πνίγοντας τον αντίπαλο στο δικό του μισό. Αυτό απαιτεί μεθοδική προπόνηση στην αμυντική μετάβαση, όχι απλά "πάθος".

Ικανότητα Βελτίωσης Παικτών: Ο νέος προπονητής πρέπει να αναζητά χαρακτηριστικά αθλητών και η τεχνική διεύθυνση σε συνεννόηση μαζί του, να καταλήγουν στο πρόσωπο.

Τι ψάχνουμε: Έναν προπονητή - δάσκαλο στο χορτάρι. Πρέπει να μπορεί να δουλέψει με το υπάρχον υλικό, να αναδείξει τους νεαρούς αθλητές (Κάτρης, Κοντούρης, Αντίνο, Γιάγκουσιτς, Τεττέη) και να ανεβάσει τη χρηματιστηριακή αξία του ρόστερ. Αν του φέρουν ένα ταλαντούχο αλλά ακατέργαστο εξτρέμ, πρέπει σε έξι μήνες να του έχει μάθει πώς να παίρνει σωστές αποφάσεις. Δεν ψάχνουμε "manager" που απλά παραγγέλνει έτοιμους παίκτες.

Ψυχολογική Ανθεκτικότητα και Διαχείριση Κρίσεων: Όπως είπαμε, 16 χρόνια είναι πολλά. Η μπάλα θα "καίει" στο ΟΑΚΑ αν το σκορ είναι 0-0 στο 60'.

Τι ψάχνουμε: Μια προσωπικότητα που δεν λυγίζει από την πίεση του ελληνικού Τύπου και της κερκίδας. Έναν άνθρωπο που λειτουργεί ως "ασπίδα" για τους παίκτες του, έχει ενσυναίσθηση και ξέρει πώς να κρατάει τα αποδυτήρια ενωμένα όταν έρθουν τα άσχημα αποτελέσματα, γιατί θα έρθουν.

Τακτική Ευελιξία: Δεν χρειάζεται ένας δογματικός προπονητής που αν δεν του βγει το Plan A, απλά κάθεται και κοιτάζει.

Τι ψάχνουμε: Κάποιον που διαβάζει το παιχνίδι την ώρα που εξελίσσεται. Που αντιλαμβάνεται ότι ο προπονητής της αντίπαλης ομάδας στοχεύει σε ένα συγκεκριμένο τακτικό σημείο, το αντιλαμβάνεται γρήγορα και δρα με μικρές τακτικές αλλαγές νωρίς, στο 15’ στο 20’ και όχι με αλλαγές προσώπου στο 70’.

Προσαρμοστικότητα στην Εταιρική Δομή του Κλαμπ Το μοντέλο του "manager” τελείωσε.

Τι ψάχνουμε: Έναν προπονητή που κατανοεί πώς λειτουργεί ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό club. Ο Τεχνικός Διευθυντής σε συνεργασία με το τμήμα Scouting εντοπίζει τους παίκτες που ταιριάζουν στο δικό του Μοντέλο Παιχνιδιού και στο budget της ομάδας. Αυτός τους εγκρίνει τακτικά και τους προπονεί.

Για τον Παναθηναϊκό της 16ετούς «ξηρασίας», ο ιδανικός υποψήφιος είναι ένας μοντέρνος Ευρωπαίος τεχνικός (ιδανικά 40-55 ετών), πιθανότατα από προηγμένες τακτικά σχολές (Ιβηρική, Γερμανική, ή από ένα πολύ οργανωμένο πρότζεκτ μικρότερου πρωταθλήματος π.χ. Βέλγιο, Ολλανδία), ο οποίος έρχεται "πεινασμένος" για να χτίσει ένα κυριαρχικό σύνολο και όχι για να κολλήσει το τελευταίο ένσημο. Το νέο γήπεδο, όποτε μπει ο Παναθηναϊκός, ο κόσμος της ομάδας που με το παραμικρό τρέχει να στηρίξει, θα ενθουσιαστεί με ένα στυλ διαφορετικό από αυτά που έχει δει τελευταία. Το ποδόσφαιρο που σε “σηκώνει” πιο εύκολα από την καρέκλα σου, είναι αυτό της πίεσης, της επιθετικότητας και όχι του χαμηλού ρυθμού.

Παιδιά όπως Αντίνο, ο Πελίστρι, ο Κοντούρης, ο Τεττέη, ο Παντελίδης που αποτελούν κεφάλαιο για τον οργανισμό, δεδομένα θα εξυπηρετούνταν από ένα τέτοιο στυλ ποδοσφαίρου...