Από sdna.gr
Η ζωή είναι γεμάτη από ανθρώπους που δεν ικανοποιούνται με τίποτα. Είτε γιατί έτσι έχουν συνηθίσει, είτε γιατί αυτό βολεύει το αφήγημά τους. Σε ένα χώρο όπως το ποδόσφαιρο, η λαμογιά είχε γίνει συνήθειο. Οπότε τα λαμόγια βασίλευαν. Χάνοντας τη βόλεψη και το λόγο ύπαρξής τους, ήταν δεδομένο πως θα αντιδράσουν. Ακόμη και για αστείους λόγους. Η φετινή σεζόν είναι το απόλυτο μάθημα για όλα αυτά. Στο πρωτάθλημα η ομάδα που φώναζε περισσότερο απ’ όλους, μόλις άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο ξέχασε τι θα πει ήττα. Έχοντας φτάσει στο σημείο να έχει το ένα χέρι πάνω στο τρόπαιο. Οι θέσεις τον ομάδων σε κάθε περίπτωση μοιάζουν να αποδίδουν δικαιοσύνη. Τα γήπεδα γεμίζουν, ο κόσμος έχει βρει την εμπιστοσύνη του στο άθλημα. Ας εστιάσουμε όμως στο Κύπελλο. Διοργάνωση η οποία ολοκληρώθηκε. Με τρόπο ιστορικό. Όχι λόγω της κατάκτησης από τον ΟΦΗ, αλλά γιατί ίσως να ήταν η συναρπαστικότερη που έγινε ποτέ. Με σασπένς, ενδιαφέρον, εκπλήξεις, ανατροπές, από την πρώτη μέχρι την τελευταία του μέρα. Η ΕΠΟ επέλεξε το νέο format με τη League Phase. Δικαιώθηκε απόλυτα και αυτό φαίνεται απ’ το γεγονός πως οι ομάδες του τελικού 1-2 αγωνιστικές πριν την ολοκλήρωσή της, δεν ήταν σίγουρες πως θα προκριθούν. Αμφότερες πέρασαν διαδικασία πλέι οφ στη συνέχεια. Οι μονοί αγώνες έδωσαν την ευκαιρία για εκπλήξεις. Ακόμη και σε «μικρότερους» αντιπάλους στις έδρες των «μεγάλων». Ο ΟΦΗ απέκλεισε την πρωτοπόρο και πιθανή πρωταθλήτρια, ΑΕΚ. Μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αν το ματς είχε λήξει 0-1 και υπήρχε ρεβάνς στην Κρήτη, πολύ πιθανό η Ένωση να ανέτρεπε την κατάσταση και να μην είχαμε ποτέ το θρίαμβο της ομάδας του Ηρακλείου. Φτάσαμε και στον τελικό. Επιλογή για Έλληνες διαιτητές. Με φάσεις δύσκολες όπως εξελίχθηκε το ματς. Σε όλες πάρθηκαν οι σωστές αποφάσεις. Είτε απ’ ευθείας, είτε με τη βοήθεια του VAR. Κυρίως όμως, δεν ζήσαμε εποχές όπου το… μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Σε κανένα σημείο της αναμέτρησης δεν αισθάνθηκε κανείς πως ο ΠΑΟΚ έχει έστω 0,1% ευνοϊκότερα κριτήρια σφυριγμάτων. Στις εξέδρες πραγματική γιορτή. Προσπάθεια απ’ την πρώτη στιγμή για όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Προσπάθεια ακόμη και για να μην υπάρχουν «νεκρές» ζώνες. Οι ηττημένοι δεν δημιούργησαν το παραμικρό πρόβλημα. Οι νικητές το διασκέδασαν με την καρδιά τους. Ποδόσφαιρο σε όλο του το μεγαλείο. Αυτά που περιγράφουμε δεν έγιναν στην Αγγλία, σε τελικό του Γουέμπλεϊ. Στην Ελλάδα έγιναν, στο Πανθεσσαλικό του Βόλου. Εκεί όπου ο ΟΦΗ πήρε το Κύπελλο Ελλάδας κόντρα στον ΠΑΟΚ. Το προφανές είναι πως έπρεπε να αποθεωθεί η διαχείριση της διοργάνωσης. Αφέθηκε το ποδόσφαιρο να πρωταγωνιστήσει και όχι οι παράγοντες, οι αποφάσεις, οι διαιτητές. Η ίδια η μοίρα ήθελε να γίνει ακόμη ιστορικότερη η στιγμή, με το θρίαμβο μιας επαρχιακής ομάδας. Απ’ αυτούς που δεν είναι συνηθισμένοι. Γιατί σε μεγάλο βαθμό δεν «επιτρεπόταν». Άντε και δεν θέλει κάποιος να αποθεώσει γιατί δεν γουστάρει τον Μάκη Γκαγκάτση, είναι κόντρα στην ΕΠΟ. Το νορμάλ είναι να παραδεχτεί την πραγματικότητα. Αυτά που έγιναν και τα είδε όλη η Ελλάδα. Κι όμως, ακόμη και τώρα κάποιοι προσπαθούν να κάνουν πολιτική στις πλάτες του ποδοσφαίρου. Ίσως γιατί ψάχνουν ευκαιρία να… ξανατρυπώσουν και να δηλητηριάσουν το άθλημα. Να το βυθίσουν εκ νέου στο σκοτάδι, στην ανυποληψία και στις επαρχιακές ομάδες που δεν θα παίρνουν κύπελλο ακόμη κι αν χρειαστεί ποδοσφαιριστές να γίνονται τερματοφύλακες. Ενώ ζήσαμε αυτή τη διοργάνωση από την αρχή ως το τέλος της, κάποιοι επέλεξαν να κάνουν θέμα το γιατί ο Μάκης Γκαγκάτσης δεν έκανε την απονομή στον ΟΦΗ. Κάτι που συνέβη για να έχει τη χαρά ο Νίκος Τζώρτζογλου, που είναι πρόεδρος της ΕΠΣ Ηρακλείου. Όσο μεγάλο κι αν είναι το συμφέρον του καθενός για να γυρίσουμε στις εποχές που βασίλευε η λαμογιά στο ποδόσφαιρο, δεν τους εξυπηρετεί σε τίποτα να εξευτελίζουν τον εαυτό τους. Γιατί είναι κανονική ξεφτίλα να έχει γίνει αυτό το Κύπελλο, να έχει διεξαχθεί τέτοιος τελικός, ο ΟΦΗ δίκαια να παίρνει το τρόπαιο, με ρεσιτάλ διαιτησίας και το πρόβλημά τους να είναι… ποιος έκανε την απονομή! Να γυρίσουμε στις εποχές του Σαρρή και του Γκιρτζίκη, οι οποίοι έκαναν εξαιρετικές απονομές. Γιατί έδιναν τα Κύπελλα και κρεμούσαν τα μετάλλια, εκεί που ήθελαν κι εκεί που «έπρεπε». Ολοκληρώνοντας σεζόν Κυπέλλων γεμάτες «πιστολιές», «χειρουργεία» και ποδοσφαιρικές ντροπές.