Από sdna.gr
Λίγο μετά το λυτρωτικό τελευταίο σφύριγμα, έβγαλε έναν μεγάλο αναστεναγμό.
Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά σαν να ήθελε να επικοινωνήσει με κάτι ανώτερο.
Άνοιξε τα χέρια του διάπλατα σαν να ήθελε να χορέψει ένα ζεϊμπέκικο.
Σαν να ήθελε να αδειάσει, να ξεφορτωθεί από μέσα του, όλη την αρνητική ενέργεια που είχε συσσωρευτεί μέσα του και τον έπνιγε.
Δεν είναι τυχαίο ότι τον λένε… χορό του αετού.
Το ζεϊμπέκικο είναι ο χορός της οδύνης, της απελπισίας, ένας μοναχικός θρήνος.
Κρύβει μία βαθιά εσωτερικότητα, γι’ αυτό και δεν έχει βήματα, ούτε πολλές πολλές εξηγήσεις.
Δεν ερμηνεύεται, ούτε οριοθετείται.
Είναι μία στιγμή κατάνυξης, αυτοσχεδιασμού που συνδυάζει αξιοπρέπεια, αλήθεια και παράπονο.
Είναι η σωματοποίηση, όσων δεν εκφράζονται με λέξεις.
Όχι, ο Ραζβάν Λουτσέσκου δεν κινήθηκε στον ρυθμό από τα 9/8, αλλά είχε την γλώσσα του σώματος εκείνου που θέλει να αναποδογυρίσει το τραπέζι, να ξεσπάσει, να εκτονωθεί με κάθε τρόπο.
Έφτασε κι αυτός στα όρια του. Το ποδόσφαιρο που μέχρι σήμερα ήταν το προσωπικό γιατρικό του, έμοιαζε να μην είναι αρκετό.
Άρχισε να γίνεται μέρος του προβλήματος και όχι η λύση του.
Μέχρι που οι μηχανισμοί αυτοσυντήρησης που διαθέτει ο ΠΑΟΚ, αλλά και η μπάλα ήρθαν να δώσουν τις απαντήσεις, σε ερωτήματα που έμοιαζαν άλυτα.
Μπάλα. Γένους θηλυκού. Απροσδιόριστου χαρακτήρα. Κυκλοθυμική. Απρόβλεπτη.
Όταν δεν θέλει να σου κάνει τα χατίρια, μπορεί να σε τρελάνει. Να σε χαζέψει. Να σε εξοργίσει. Να σε διασύρει.
Όταν θέλει να σου κάνει γλύκες, πηγαίνει σαν μαγεμένη εκεί που θέλεις. Σε κάνει να νιώθεις άτρωτος, σου δίνει φτερά στα πόδια.
Στο ποδόσφαιρο δεν είναι τα πάντα εξηγήσιμα.
Δεν αρκούν οι αριθμοί, τα δεδομένα, τα metrics, τα analytics, τα Xgoals, οι ταχύτητες, τα χιλιόμετρα για να ερμηνεύσουν και να εξηγήσουν τα πάντα.
Υπάρχει και ο ανθρώπινος παράγοντας. Οι αποφάσεις. Οι στιγμές. Η αύρα.
Είχαν περάσει μόλις 30 δευτερόλεπτα, όταν ο κρύος Μεϊτέ έκανε ένα φτηνό πούλημα μπάλας και ο Ολυμπιακός άγγιξε το 0-1. Χρειάστηκε ένα τυφλό μπλοκ του Κεντζιόρα για να μην ανοίξει το σκορ.
Στο πεντάλεπτο, οι ερυθρόλευκοι είχαν πάρει όλη την ενέργεια του ματς.
Με τα τρεξίματα τους, ακύρωναν τα πάντα, είχαν ήδη τρεις κλασικές φάσεις, έδειχναν περισσότεροι στο γήπεδο.
Ο ΠΑΟΚ έμοιαζε πελαγωμένος, οκνός, δυσκίνητος, χαμένος στο διάστημα, η εξέδρα ήταν πιο αμήχανη από ποτέ σε παιχνίδι με τέτοιο αντίπαλο.
Πάντα όμως προέκυπτε ένας μαγικός τρόπος, ώστε η μπάλα να κρατάει τον Δικέφαλο ζωντανό στο ματς. Ένα μπλοκ εδώ, ένα τσαφ πιο πέρα, μία κακή εκτέλεση, ο Παβλένκα, σωτήρια τάκλιν αυτοθυσίας. Κάτι. Μία… ανώτερη δύναμη.
Το ημίχρονο τελείωσε με τελικές 3-10, κόρνερ 1-6, οι επαφές στην αντίπαλη περιοχή ήταν 5 με 15.
Ωστόσο, η εικόνα έδειχνε έναν Ολυμπιακό φρέσκο, ακμαίο, πιεστικό και έναν ΠΑΟΚ που ήθελε ένα φύσημα για να πέσει κάτω.
Αυτό που ακολούθησε στην επανάληψη ήταν η αποσυμπίεση μιας χύτρας που κόντευε να εκραγεί.
Όσα πήγαν στραβά τόσο καιρό, ήρθαν και έγιναν από μόνα τους.
Αυτόματα. Άκοπα. Σαν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.
Το υπέροχο πλασέ του Αντρίγια σε φάση που ο Ντέλιας δείχνει να βραχυκυκλώνει και να οδεύει προς μετωπική σε τοίχο.
Η ονειρώδης trivela του Κωνσταντέλια, αυτή η οργιαστική μπαλιά με το εξωτερικό που γεννάει το τρίτο γκολ.
Ο Ολυμπιακός είχε πετάξει πια λευκή πετσέτα, δεν ήταν η βραδιά του.
Ένας περήφανος χορός αετού, εκεί που όλοι τον είχαν ξεγραμμένο.
Μία βραδιά οδύνης, αλλά και λύτρωσης.
Μια βραδιά ελπίδας…
Photo credits: Vaggelis Hantzis