Το πρωτάθλημα για τον Άρη έχει τελειώσει από το βράδυ του προηγούμενου Σαββάτου, όμως οι αγωνιστικές υποχρεώσεις συνεχίζονται και μένουν, πλέον, τρία παιχνίδια για το φινάλε. Οι στόχοι έχουν χαθεί, το πρόσημο είναι αρνητικό, ο κόσμος απουσιάζει από το γήπεδο και η αβεβαιότητα για την επόμενη σεζόν είναι δεδομένη. Η ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου όμως κέρδισε στην έδρα του τον ΟΦΗ και συνεχίζει την δουλειά της, σαν να μην συνέβη απολύτως τίποτα. Μια χούφτα παίκτες παίζουν γιατί το θέλουν, δίχως να νοιάζονται για όσα χάθηκαν, κοιτώντας ένα μέλλον που εμείς, μάλλον, αγνοούμε... 

Αρχικά, πρέπει να τονίσουμε πως, από αυτή εδώ την στήλη, δεν ήμασταν ποτέ λάτρεις του μηδενισμού. Κανένας δεν κρίνεται μόνο από ένα - δέκα  ή είκοσι παιχνίδια και η άποψη μας για την απόδοση του αφορά μόνο στο εκάστοτε παιχνίδι. Εξάλλου, στο τέλος θα κάνουμε το γενικό ταμείο. Γενικά, ως παίκτες ή προπονητές, έχουμε κρίνει αρκετούς, όμως πάντα είμαστε ανοιχτοί σε μία σειρά καλών εμφανίσεων και αποτελεσμάτων από μεριάς τους. Ο καθείς έχει την ευκαιρία να γυρίσει τον "διακόπτη", είτε νωρίς, είτε αργά. Επομένως, πάμε να δούμε τι κάνει, πλέον, καλά ο Άρης και τι σημαίνει αυτό για την συνέχεια. 

Όσο αργά και να είναι... 

Οι φιλοξενούμενοι μπήκαν στο Παγκρήτιο διαβασμένοι, αφήνοντας για 30 (περίπου) λεπτά στον ΟΦΗ την κατοχή, δίχως, όμως, να απειληθούν στο ελάχιστο. Αντίθετα, κάθε πίεση, κάθε τρανζίσιον των κιτρινόμαυρων ήταν εκείνο που έμοιαζε "φαρμακερό". Στο πρώτο ημίωρο του αγώνα οι παίκτες του Γρηγορίου είχαν 3 (2) τελικές, αντί 0 (0) των γηπεδούχων. Είχαν γκολ, φάσεις και πολλές απειλητικές επισκέψεις στην περιοχή του Λίλο, ενώ έμοιαζαν πιο μυαλωμένοι και επικίνδυνοι στις τέσσερις πτυχές του παιχνιδιού. Σε οργανωμένη επίθεση και άμυνα, σε αμυντικό και επιθετικό τρανζίσιον. Ένα δεκάλεπτο πριν την ανάπαυλα τις τύχες του αγώνα ανέλαβε ο ΟΦΗ, δίχως όμως να βρει κάτι το ουσιώδες (θυμάμαι μια κεφαλιά του Σαλσέδο. Καλούτσικη...), είτε λόγω κόπωσης του Άρη, είτε πτώσης του κινήτρου πριν το ημίχρονο. Μια συνήθεια που δεν κόβεται εύκολα από τον οργανισμό της ομάδας της Θεσσαλονίκης. Το κλασικό... Black out.

Στο δεύτερο μέρος οι γηπεδούχοι μπήκαν ορεξάτοι για απαντήσεις, όμως και πάλι ο Άρης ήταν διαβασμένος και έδιωξε κάθε πιθανό κίνδυνο, αμύνθηκε σωστά, βρήκε περισσότερους χώρους και χρειάστηκε φρεσκάρισμα, μέσω των αλλαγών του, για να βγει στην αντεπίθεση για το 0-2. Ήταν λες και έκανε τα ίδια σωστά πράγματα, όπως και στην αρχή του ματς. Λες και κάποιος τους θύμισε που βρίσκονται στην ανάπαυλα και τους ξύπνησε. 

Από το ματς κρατάω τον Ντούντου, τον Πέρεθ, τον Γιαννιώτα και τον (πάντα καλό) Φαμπιάνο. Κρατάω το πάθος του Φαντικά και τον πληγωμένο εγωισμό του Φρίντεκ, που πήρε ξανά την ευκαιρία του και δικαιώθηκε. 

Όλα τα παραπάνω όμως, οι αναλύσεις, τα επιμέρους στατιστικά και οι βαθμολογίες παικτών είναι κάπως ανούσια. Ειδικά τώρα που τελείωσε η σεζόν και ο Άρης χάνει την Ευρώπη. 

Αυτό που θα κρίνουμε σε αυτό το κείμενο είναι η θέληση και το πείσμα. 

Έχουμε δει πολλάκις τον Άρη να υστερεί σε μαχητικό πνεύμα και να χύνει την καρδάρα με το "γάλα", ενώ μοιάζει καλύτερος, ακριβότερος και φαβορί. Έχουμε δει τους κιτρινόμαυρους να χτίζουν σερί και να το διαλύουν σε ένα... "εκτός" με Παναιτωλικό, με ΑΕΛ, με Ατρόμητους, με Λαμίες. Ειδικά τα... εκτός ήταν ΠΑΝΤΑ πληγή για τον Άρη. Έχουμε δει (δυστυχώς) από κοντά την ομάδα του Άκη Μάντζιου να πηγαίνει σε τελικό στο Πανθεσσαλικό, με πλήρες ρόστερ, με 3μηνη προετοιμασία (γιατί γελάτε;) για ένα παιχνίδι, απέναντι σε ομάδα με υπηρεσιακό προπονητή (Δυο φορές πλέον Κυπελλούχος ο Κόντης, respect), με άδειο γήπεδο, με γεμάτες τις... ψαροταβέρνες και τα τσιπουράδικα και να είναι "άδειος". Να είναι αδιάφορος. Να είναι 'αψυχος και... λίγος. 

Σήμερα, έχοντας αυτή την χρονιά στην πλάτη, έχοντας χάσει την Ευρώπη, έχοντας άδειο γήπεδο, υπηρεσιακό προπονητή, πως (διάολο) κατάφερε να παίξει με κίνητρο;

Τον τελευταίο 1.5 μήνα, πιο συγκεκριμένα, πως καταφέρνει να δουλεύει όσο δεν δούλεψε επί εννιά μήνες; 

Γιατί οι εντάσεις και τα τρεξίματα βγαίνουν τώρα και όχι... τότε; Θα μας τρελάνετε ρε σεις;

Τι πάει τόσο λάθος και δεν το πιάνουμε εμείς που βλέπουμε; 

Γιατί δεν μπορεί να παίξει έτσι η ομάδα και σε όσα παιχνίδια έχουν πραγματική αξία και κοστίζουν πολύτιμους βαθμούς; 

Εδώ και λίγες εβδομάδες έχω φτάσει σε ένα συμπέρασμα, το οποίο το συζητάμε και στην εκπομπή, στο ραδιόφωνο. Στην αρχή ήταν χιουμοριστικό, όμως, όσο βλέπω τον Άρη να παίζει... νορμάλ, τόσο βεβαιώνομαι επ' αυτού. 

Ο Άρης το τελευταίο διάστημα είναι καλύτερη ομάδα, με καλύτερο αγωνιστικό πλάνο από τον... Ολυμπιακό. Hear me out! Οι κιτρινόμαυροι είχαν και έχουν πολλές δυνατότητες, όμως για το μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν έπαιξαν αδούλευτοι, αγύμναστοι, τραυματίες και πολλές φορές δεν προσπάθησαν ούτε καν για την "πάρτη" τους. Στο ποδόσφαιρο λέμε πως υπάρχουν ομάδες που δεν είναι μαθημένες να παίζουν ομαδικά, όμως έχουν εξαιρετική μεμονωμένη ποιότητα. Σε πολλά ματς οι μεγάλοι προπονητές αφήνουν αυτή την ατομική ποιότητα των παικτών να μιλήσει και να "καθαρίσει". Άλλες ομάδες έχουν το ένα - άλλες το άλλο - άλλες έναν συνδυασμό των δύο. 

Ε, λοιπόν, ο Άρης φέτος δεν ήταν ούτε ομάδα, ούτε έβγαλε άναρχα και ατίθασα την ατομική του ποιότητα, μεμονωμένα, στο χορτάρι...

Είχε μπόλικο ταλέντο. Όμως δεν θέλησε ΠΟΤΕ να το δείξει. 

Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι και πάλι ένα. Γιατί αποφάσισε να τα κάνει όλα στο τέλος; Τι έκανε το "κλικ" στους παίκτες του; Τι ώθησε τον προπονητή του να παίζει έτσι ελεύθερα και να μην κυνηγάει το "μισό - μηδέν"; Γιατί ο Γρηγορίου πρόλαβε να δουλέψει και να δημιουργήσει αυτοματισμούς στην επίθεση μέσα σε μερικές εβδομάδες και οι προκάτοχοι του δεν προσπάθησαν καν;

Έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να είμαστε ικανοποιημένοι από δεκάλεπτα, εικοσάλεπτα, ημίχρονα, ακόμη και ολόκληρα παιχνίδια του Άρη των τελευταίων μηνών. Είναι αυτό ένα αίσθημα επιβίωσης; Είναι η χαλαρότητα με την οποία προσεγγίζει τα παιχνίδια ένας προπονητής που δεν πιέζεται από το άγχος, καθώς γνωρίζει πως θα φύγει σε έναν μήνα; Είναι η διάθεση των παικτών να πείσουν πως αξίζουν και για την νέα σεζόν; ή μια προσπάθεια τους να φέρουν τον κόσμο ξανά στο γήπεδο; 

Τι συμβαίνει; 

Όποιος και να είναι ο λόγος, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Καλή μπαλίτσα, νίκες, τρίποντα, όμως ο Άρης έχει αποτύχει και πρέπει να πάρει σημαντικές αποφάσεις. Να οργανωθεί, να ανασυνταχτεί και να πάρει παράδειγμα από άλλους που το έκαναν καλύτερα και πέτυχαν. Με ή χωρίς Καρυπίδη. Με ή χωρίς τον Γρηγορίου. Με ή χωρίς Μορόν. Με ή χωρίς τους 30+ Ισπανούς, Αργεντίνους κλπ. 

Κακά τα ψέματα, αν αύριο ανακοινώνονταν ο Σιμεόνε, με Κριστιάνο, Εμπαπέ και Γιαμάλ ως μεταγραφές του, θα ήμασταν το ίδιο μουδιασμένοι για την επόμενη σεζόν. Αν δεν ξεκαθαρίσουν όλα ως την 1η του Ιούνη και δεν γνωρίζουμε πως βαδίζουμε και πως συνεχίζουμε, μέσα από ΕΠΙΣΗΜΑ ΧΕΙΛΗ, δεν αλλάζει τίποτα. 

Ξεκινήστε από εκεί. 

Μιλήστε στον κόσμο ξεκάθαρα!

ΥΓ Θα ήθελα να δω "pasillo" στον ΟΦΗ, στο Κλεάνθης Βικελίδης. Ο Άρης ήταν και παραμένει ομάδα με ήθος και αρχοντιά. Προσωπικά, έτσι θέλω να τον ξαναδώ.

ΥΓ2 Γιάννη Γιαννιώτα, ας το ξαναγράψουμε, αν είχαμε άλλους δέκα σαν εσένα, τότε στην τροπαιοθήκη σήμερα θα υπήρχε το Κύπελλο του 2024.  

 

Πρωτότυπο άρθρο