Από sdna.gr
«Ο ΠΑΟΚ δεν έχει την πολυτέλεια της αναμονής. Η αντίδραση πρέπει να έρθει τώρα. Και εδώ μπαίνει και η παράμετρος της Τούμπας. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που ο ΠΑΟΚ, πιεσμένος, με ερωτηματικά και περιορισμένες επιλογές, βρήκε τον τρόπο να ξεπεράσει τα όριά του. Όχι επειδή όλα δούλευαν τέλεια, αλλά επειδή η ανάγκη για αντίδραση έγινε μεγαλύτερη από οτιδήποτε άλλο...».
Πέρασαν - δεν πέρασαν τρεις ημέρες από την ημέρα που γράφτηκε ακριβώς αυτό. Για τα ντέρμπι που είναι στιγμές, αγώνες που δεν περιμένουν την «ιδανική» κατάσταση για να παιχτούν. Και ο ΠΑΟΚ έψαχνε αυτή τη στιγμή, αυτό το ένα παιχνίδι, αυτή τη μία αντίδραση.
Δεν έκανε το τέλειο παιχνίδι... Μουδιασμένος, νευρικός, με λάθη που έδιναν ρυθμό στον αντίπαλο. Ο Ολυμπιακός έδειχνε να πατάει πιο καθαρά στο επιθετικό τρίτο, πιο σίγουρος στις επιλογές του, εκμεταλλευόμενος κάθε δισταγμό.
Εκεί ήταν το πραγματικό παιχνίδι για τον ΠΑΟΚ. Όχι μόνο στο τακτικό κομμάτι, αλλά κυρίως στο πνευματικό. Να «καθαρίσει» το μυαλό του. Να αποτινάξει το βάρος των προηγούμενων αγώνων, τον φόβο της επανάληψης του ίδιου σεναρίου, την αμφιβολία που είχε αρχίσει να φωλιάζει στο παιχνίδι του.
Όπως και στο Βόλο, βρήκε γκολ νωρίς, στο 15’. Σε μια άλλη χρονική περίοδο, δύο ή τρεις μήνες πριν, αυτό το προβάδισμα θα λειτουργούσε ως καταλύτης. Θα του έδινε ρυθμό, αυτοπεποίθηση, θα άνοιγε το παιχνίδι του. Όμως αυτός ο ΠΑΟΚ, εμφανώς επιβαρυμένος πνευματικά, δεν είχε το περιθώριο να «πετάξει». Ήταν αναγκασμένος να κινηθεί με προσοχή, φάση με τη φάση.
Το ματς δεν έγινε πιο απλό. Ούτε μετά το 1-0. Παρέμεινε ένα παιχνίδι ισορροπιών, με τον ΠΑΟΚ να προσπαθεί πρώτα να διαχειριστεί τον εαυτό του και μετά τον αντίπαλο. Ίσως εκείνη η μεγάλη στιγμή του Γερεμέγιεφ στο 24’ να μπορούσε να αλλάξει τη ροή, να δώσει άλλη κατεύθυνση στην εξέλιξη. Αλλά το ποδόσφαιρο δεν γράφεται με υποθέσεις...
Και σχεδόν με την ίδια χρονική ακρίβεια όπως στο Βόλο, μια μνήμη ακόμη νωπή και επώδυνη, ο Ολυμπιακός βρήκε την απάντηση με τον Ελ Κααμπί. Για μια στιγμή, το παιχνίδι έμοιαζε να παίρνει τον ίδιο δρόμο, σαν να επιστρέφει ο ίδιος εφιάλτης.
Πώς το είπε ο Ραζβάν Λουτσέσκου; «Δεν είναι φόβος για τον αντίπαλο αλλά φόβος της ήττας».
Η διαφορά, όμως, αυτή τη φορά ήταν στη διαχείριση του μυαλού του. Ο ΠΑΟΚ δεν κατέρρευσε. Δεν παρασύρθηκε από το σοκ της ισοφάρισης. Το κοντρόλαρε στα σημεία, ακόμη κι όταν ο αντίπαλος έδειχνε να πατάει καλύτερα και να παίρνει μέτρα στο γήπεδο, όπως φάνηκε με την έναρξη του β΄μέρους.
Και εκεί εμφανίστηκαν οι προσωπικότητες. Παίκτες που μπορούν να σηκώσουν το βάρος, να πάρουν αποφάσεις σε συνθήκες πίεσης. Με μπροστάρη τον «μάγο» του, έναν παίκτη που έχει την ικανότητα να συγκεντρώνει πάνω του άμυνες, να τραβά δύο και τρεις αντιπάλους και, την κατάλληλη στιγμή, να ανοίγει το παιχνίδι με μια πάσα που αλλάζει τα πάντα.
Αρκεί, βέβαια, και το ιδανικό τελείωμα. Και αυτό ήρθε από τον Αντρίγια. Έναν «εκτελεστή» που στο δεύτερο ημίχρονο παρέσυρε άμυνα και... Ολυμπιακό, δίνοντας το σύνθημα. Με τη φάση - κλειδί του αγώνα να ανήκει αναμφίβολα όμως στον Γίρι Παβλένκα. Ο Τσέχος επέστρεψε μετά από καιρό στην αρχική σύνθεση και με το δείκτη του σκορ στο 2-1, κράτησε ακμαίο το ηθικό των συμπαικτών του και της Τούμπας, με μία απίθανη εκτίναξη και επέμβαση με το δεξί χέρι σε σουτ του Τσικίνιο.
Εκεί, περίπου 35 λεπτά πριν τη λήξη, το ματς είχε «τελειώσει» για τον ΠΑΟΚ, έχοντας πάρει την επιβεβαίωση που χρωστούσε στον εαυτό του, ότι μπορεί, ότι είναι ακόμη... ζωντανός. Και το έκανε ακόμη πιο εμφατικά στα εναπομείναντα λεπτά για το τελικό 3-1. Σε μία βραδιά που και ο Αλεξάντερ Γερεμέγιεφ ήθελε να ταϊσει ακόμη περισσότερο το «εγώ» του, να αποδείξει ότι το... δολοφονικά μάτια που είχε δηλώσει στην κάμερα της NOVA δεν ήταν ακόμη μία υπόσχεση.
Και η αλήθεια είναι πως όλη την εβδομάδα που προηγήθηκε, ειπώθηκαν πολλά. Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, σε στιγμές που έμειναν μακριά από τα φώτα, σε μικρές λεπτομέρειες. Μέχρι και την τελευταία πρόβα, όταν ο Ραζβάν Λουτσέσκου έδωσε το τελικό σύνθημα, παραμονές του αγώνα.
Το μεγαλύτερο διακύβευμα απέναντι στον Ολυμπιακό ήταν αυτή η ομάδα να ξαναβρεί τον εαυτό της. Και τουλάχιστον για ένα βράδυ, έδειξε ότι είναι ακόμη εδώ. Ότι έχει σφυγμό. Το αν αυτό θα έχει συνέχεια, είναι το επόμενο στοίχημα...