Από sdna.gr
Τον αγώνα στην Τούμπα τον κέρδισε, νομίζω, η Χαλκιδική. Εννοώ στρατηγικά, το Porto Carras. Εκεί, στα εκατόν είκοσι χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, με άμεσες πρωτοβουλίες άλλαξε δραστικά ο αέρας μετά τον οδυνηρό τελικό στον Βόλο. Ολα αυτά τα χρόνια με τον σκακιστή (της μεγάλης ρωσικής σχολής) Ιβάν, σταδιακά ο ΠΑΟΚ ανέπτυξε μηχανισμό απορρόφησης κραδασμών και διαχείρισης κρίσεων που δεν υπάρχει, άλλος τέτοιος, στο ελληνικό περιβάλλον. Σήμερα η πλούσια εμπειρία του κλαμπ σε αυτό, πλέον δημιουργεί εμπιστοσύνη στα αντανακλαστικά.
Αλλη μία φορά με τον συσσωρευμένο αρνητικό ηλεκτρισμό τώρα, μία από τις πιο δύσκολες φορές ομολογουμένως, διότι πράγματι πρόκειται για ένα απίθανο συνδυασμό αγωνιστικής δυσχέρειας και νέφους πένθους, πάλι έδειξαν ότι κατέχουν το know-how. Εδώ, στη γενικευμένη δυσανεξία ο ιδιοκτήτης δεν τρίζει τα δόντια, δεν δείχνει στον προπονητή καταπού είναι η έξοδος, πάνε εννέα χρόνια από την τελευταία φορά που προπονητής στον ΠΑΟΚ είδε την πόρτα, Στανόεβιτς, καλοκαίρι 2017. Αντί για την αμέσως επόμενη κίνηση πρόσκαιρης διαφυγής, εδώ ο ιδιοκτήτης "παίζει" δέκα κινήσεις μπροστά.
Ο Ολυμπιακός, ένα συντεταγμένο στράτευμα, είχε σφρίγος. Πίεσε, πήρε τη μπάλα, πήρε τον έλεγχο, έπαιξε "επάνω" στις πληγές του ΠΑΟΚ, επέβαλε το νούμερο-ένα στοιχείο του σε μεγάλη διάρκεια στο παιγνίδι. Το κυνηγητό. Στη μπάλα, στον αντίπαλο, και στα δύο. Ετσι άλλωστε, βρήκαν το γκολ. Με πίεση των ακραίων στους μπακ, πρώτα Ροντινέι στον Μπάμπα, έπειτα Ζέλσον Μαρτίνς στον Κένι, εν συνεχεία με τον εξτρά παίκτη στην πλευρά (Τσικίνιο δεξιά). Ως εκείνη τη στιγμή, στη διακύμανση ένα replay του τελικού. Ενα-μηδέν ο ΠΑΟΚ στο δεκαπεντάλεπτο, ένα-ένα πριν το ημίωρο.
Ο ΠΑΟΚ, απέναντι στους κόκκινους men on a mission, υπέφερε. Στη βασανιστική ανηφόρα τον κράτησαν όρθιο πρωτίστως ο Κεντζόρα, ο Ζαφείρης που έπρεπε να τρέχει "επί δύο" (και για τον Μεϊτέ), φυσικά ο Παβλένκα. Αξίζει, η συμβολή τους να αναδειχθεί. Οι...καλοί, ήρθαν μετά. Βασικά ο Κωνσταντέλιας, με τη μοναδική ιδιοφυία. Στο τρία-ένα είδε στο γήπεδο κάτι, και το εκτέλεσε όπως βάζει στη βρύση ο Τσάρτας ένα ποτήρι νερό, όταν όλοι έβλεπαν κάτι άλλο. Στο δύο-ένα, αφού μάζεψε γύρω-γύρω σχεδόν τον μισό Ολυμπιακό, ξανά είδε...το άλλο.
Ο καλύτερος των καλών βέβαια, ήταν ο Γερεμέγεφ. Ενα γκολ, με το πρώτο κόρνερ του ΠΑΟΚ στο ματς, κτύπημα Ζίβκοβιτς, κεφαλιά Κεντζόρα πρώτο δοκάρι, τα κλασικά. Υστερα ένα που δεν έγινε γκολ γιατί παίζει και ο τερματοφύλακας, σε μετάβαση (με τον Κωνσταντέλια και τον Τάισον) από κόρνερ Ολυμπιακού. Οπωσδήποτε, το τελευταίο γκολ. Και πάνω απ' όλα, πώς στη σέντρα κράτησε τη μπάλα υπό την πίεση του Ντάνι Γαρσία και άνοιξε την επίθεση του δύο-ένα. Η game-changing στιγμή. Εκεί και τότε ο ΠΑΟΚ, στο δύο-ένα, σαν να πέταξε οριστικά από πάνω του ό,τι τον δυνάστευε. Ο δε Ολυμπιακός, ο ακμαίος Ολυμπιακός, έκτοτε "το έχασε".
Η συνθήκη έδωσε στην ΑΕΚ την άνεση, να "αγοράζει" πια και την ισοπαλία στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Της...το χάλασε, η αποβολή. Αίφνης, το 10-v-11 έκανε την ισοπαλία να μοιάζει ολίγη. Η ιδέα ενός +8 έγινε, περίπου, υποχρεωτική. Είναι ξεκάθαρο, ότι μπερδεύτηκε το μυαλό τους. Ανακατεύτηκε για την ακρίβεια, η σειρά στην οποία είχαν τακτοποιήσει τα πράγματα μέσα στο μυαλό. Και, εννοείται, με δέκα ο Παναθηναϊκός υπερέβαλε. Επιασε το 120%. Το έπιασαν όλοι, ως συνήθως με τον Τέτε πρώτο. Ενας σημαιοφόρος. Ο Ανδρέας...δεν πλησιαζόταν. Οποιος το(ν) αψήφησε, ζημιά έπαθε.
Το πρόβλημα με το σχέδιο "πετάμε τη μπάλα στον Ανδρέα" είναι πως, όταν επιτέλους φέρνει τον εαυτό του σε θέση κρίσιμης εκτέλεσης και απαιτείται να έχει τη φρεσκάδα για ένα καθαρό τελείωμα, αυτός ήδη είναι εξουθενωμένος από τις αμέτρητες μάχες που έχει δώσει. Τρεις αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού στα πλέι-οφ με τέρματα μηδέν-δύο, κάτι λένε. Τουλάχιστον δεν απέσυρε ο Ράφα τον Ανδρέα στην ανάπαυλα, όπως με τον Ολυμπιακό που πανηγύριζαν Ρέτσος και Πιρόλα. Οι σέντερ-μπακ που πανηγύριζαν αυτή τη φορά, ήταν ο Πάλμερ-Μπράουν και ο Ινγκασον. Μόλις απέσυρε ο κόουτς Νίκολιτς τον ασταμάτητο, και με πλάτη και με μέτωπο, Ζίνι...