Η ΑΕΚ μπαίνει στην τελική ευθεία των play offs έχοντας προβάδισμα τίτλου και στον πάγκο της έναν προπονητή που δεν βρίσκεται για πρώτη φορά σε τέτοιου είδους συνθήκες.

Για τον Μάρκο Νίκολιτς, η διαχείριση πίεσης, οι μάχες κορυφής και οι τελευταίες (κρίσιμες) αγωνιστικές ενός πρωταθλήματος αποτελούν γνώριμο περιβάλλον.

Η μέχρι σήμερα πορεία του δείχνει έναν τεχνικό που δεν έχτισε την καριέρα του μέσα από εντυπωσιακό ποδόσφαιρο ή επικοινωνιακό θόρυβο, αλλά μέσα από ομάδες που ήξεραν να επιβιώνουν και να κερδίζουν όταν το «πρέπει» γινόταν ασφυκτικό.

Και οι δύο σημαντικότερες (πρωταθλητικές) διαδρομές, με Παρτιζάν Βελιγραδίου (2016-17) και Βιντεότον (2017-18), είχαν έναν κοινό παρονομαστή: ομάδες που δεν θεωρούνταν απαραίτητα κυρίαρχες στην αρχή της σεζόν, αλλά εξελίχθηκαν σταδιακά σε «μηχανές αποτελεσματικότητας».

Όταν επέστρεψε στην Παρτιζάν το 2016, ο σύλλογος βρισκόταν σε δύσκολη ψυχολογική κατάσταση. Ο Ερυθρός Αστέρας είχε αποκτήσει αγωνιστική και οικονομική δυναμική, η πίεση στον οργανισμό ήταν τεράστια και η Παρτιζάν έψαχνε ξανά ταυτότητα.

Ο Νίκολιτς δεν προσπάθησε να παρουσιάσει μια ομάδα «θεάματος».

Το πρώτο που έκανε ήταν να επαναφέρει την πειθαρχία και τη λειτουργικότητα. Δημιούργησε ένα σύνολο με ξεκάθαρες αποστάσεις στο γήπεδο, έντονη αμυντική συνοχή και πολύ συγκεκριμένους αυτοματισμούς στο transition παιχνίδι.

Η Παρτιζάν εκείνης της σεζόν δεν κυριαρχούσε πάντα μέσω κατοχής, αλλά μέσω ελέγχου ρυθμού.

Αυτό που ξεχώριζε ήταν η πνευματική αντοχή της ομάδας. Σε μια λίγκα όπου κάθε απώλεια βαθμών δημιουργεί πίεση, η Παρτιζάν του Νίκολιτς κατάφερε να διαχειριστεί συνεχόμενα παιχνίδια υψηλής έντασης χωρίς να χάσει τη συγκέντρωσή της.

Εκεί φάνηκε για πρώτη φορά έντονα ένα χαρακτηριστικό που συνοδεύει μέχρι σήμερα τον Σέρβο τεχνικό: η ικανότητά του να κρατά τις ομάδες του «συμπαγείς» στις κρίσιμες στιγμές της σεζόν.

Η κατάκτηση του νταμπλ την σεζόν 2016-17 δεν ήρθε μέσω ποδοσφαιρικής υπεροχής σε κάθε ματς, αλλά μέσω συνέπειας.

Η Παρτιζάν που κέρδισε το πρωτάθλημα με διαφορά τριών βαθμών από τον Ερυθρό Αστέρα, έγινε ομάδα που ήξερε να παίρνει αποτέλεσμα ακόμη και όταν δεν έπαιζε στο ανώτατο επίπεδό της. Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο στοιχείο σε μια κούρσα τίτλου.

Αν στην Παρτιζάν ο Νίκολιτς έδειξε ότι μπορεί να διαχειριστεί  την πίεση, στην Ουγγαρία απέδειξε ότι μπορεί να «χτίσει» πρωταθλήτρια ομάδα μέσα από στρατηγικό έλεγχο μιας ολόκληρης σεζόν.

Η Βιντεότον της περιόδου 2017/18 δεν είχε το μεγαλύτερο όνομα, ούτε το πιο ακριβό ρόστερ. Η Φερεντσβάρος παρέμενε το σημείο αναφοράς του ουγγρικού ποδοσφαίρου, ωστόσο η ομάδα του Νίκολιτς παρουσίασε ίσως το πιο ώριμο σύνολο της λίγκας.

Εκείνη η ομάδα λειτουργούσε σχεδόν «χειρουργικά». Ο Νίκολιτς έδωσε τεράστια έμφαση στις λεπτομέρειες: στις ισορροπίες των γραμμών, στην προστασία του κεντρικού άξονα, στις άμυνες χώρου και στην ψυχολογική προετοιμασία των παικτών για τα ντέρμπι τίτλου.

Η Βίντι δεν έπαιζε με φρενήρη ρυθμό, αλλά με έλεγχο. Ήταν ομάδα που σπάνια αποσυντονιζόταν και σχεδόν ποτέ δεν έβγαζε εικόνα πανικού.

Αυτό που έκανε εντύπωση ήταν η συμπεριφορά της στα μεγάλα παιχνίδια. Ο Σέρβος κόουτς είχε δημιουργήσει ένα σύνολο που δεν έχανε την αγωνιστική του ταυτότητα ανεξαρτήτως συνθηκών.

Ακόμη και όταν δεχόταν πίεση, η ομάδα παρέμενε πειθαρχημένη, έκλεινε χώρους και χτυπούσε στις σωστές στιγμές. Η κατάκτηση του τίτλου (με διαφορά δύο βαθμών από την Φερεντσβάρος) ήρθε μέσα από σταθερότητα και όχι εκρήξεις φόρμας.

Αυτό που κάνει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τη φετινή πορεία της ΑΕΚ είναι πως αρκετά από τα στοιχεία των ομάδων του Νίκολιτς σε Σερβία και Ουγγαρία, εμφανίζονται πλέον και στην Ένωση.

Η ΑΕΚ βασίζεται περισσότερο στη διαχείριση καταστάσεων, στην πνευματική ανθεκτικότητα και στην ικανότητα να επιβιώνει μέσα από δύσκολα παιχνίδια. Είναι μια ομάδα που μοιάζει να γνωρίζει πότε πρέπει να ρισκάρει και πότε απλώς να προστατεύσει το αποτέλεσμα.

Και αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που χαρακτήριζε πάντα τις πρωταθλήτριες ομάδες του Νίκολιτς: η αίσθηση ελέγχου. Όχι απαραίτητα μέσω θεάματος, αλλά μέσω πειθαρχίας, συνοχής και απόλυτης συγκέντρωσης στον στόχο.

Με τρεις αγωνιστικές να απομένουν, ο Σέρβος τεχνικός βρίσκεται ξανά σε γνώριμο (πρωταθληματικό) περιβάλλον.

Και η μέχρι σήμερα καριέρα του δείχνει πως ξέρει πολύ καλά πώς να κινηθεί όταν το κυνήγι του τίτλου μπαίνει στην πιο βαριά και απαιτητική του καμπή.

 

Πρωτότυπο άρθρο