Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου, ένα clasico δεν έστεψε μαθηματικά πρωταθλητή. Κι αυτό προσθέτει ακόμα περισσότερη… ηδονή στην κατάκτηση του τίτλου από την Μπαρτσελόνα.

Όχι αυτή τη φορά οι παίκτες της Ρεάλ Μαδρίτης δεν έπαιξαν μπουνιές μεταξύ τους, αλλά τις… έφαγαν για τα καλά. Με ποδοσφαιρικούς όρους πάντα.

Ακόμα και χωρίς τον τραυματία Λαμίν Γιαμάλ, ακόμα και με τους Ραφίνια, Λεβαντόφσκι στον πάγκο, η Μπαρτσελόνα επιβεβαίωσε αυτό που ήταν φανερό όλη την χρονιά: πως είναι πολύ περισσότερο ομάδα, με ότι συνεπάγεται αυτό.

Αυτό το clasico τελείωσε, πριν καν αρχίσει. Οι μπλαουγκράνα ήθελαν έναν πόντο για να στεφθούν και μαθηματικά πρωταθλητές για 29η φορά (και τρίτη την τελευταία τετραετία) στην ιστορία τους, όμως η λέξη campeones άρχισε να ακούγεται στο γήπεδο με βεβαιότητα από το πρώτο εικοσάλεπτο.

Ένα εκπληκτικό φάουλ του Μάρκους Ράσφορντ στο παραθυράκι του Τιμπό Κουρτουά (9’) έδωσε από νωρίς το πρώτο έναυσμα για πανηγυρισμούς (1-0), όμως η κορύφωση ήρθε λίγο αργότερα.

Ο Τιάγκο Όλμο με εναέριο τακουνάκι έστρωσε την μπάλα στον Φεράν Τόρες, εκείνος με υπέροχο τελείωμα έκανε το 2-0 (18’) και το πάρτι ξεκίνησε από πολύ νωρίς.

Απέναντι σε μία ομάδα με διαλυμένη ψυχολογία,  η ομάδα του Χάνζι Φλικ σπατάλησε ένα κλασικό τετ-α-τετ για το 3-0 με τον Ράσφορντ (38’) και μετά άφησε το πόδι από το γκάζι, απολαμβάνοντας την στιγμή.

Στην επανάληψη, η βασίλισσα είχε δύο καλές στιγμές να ξαναμπεί στο παιχνίδι με Γκονθάλο Γκαρθία, Βινίσιους και ένα ορθώς ακυρωμένο γκολ του Μπέλιγχαμ για οφσάιντ (63’), όμως έλειπε το νεύρο, η πίστη, η όρεξη.

Η είσοδος των πεινασμένων Ραφίνια και Λεβαντόφσκι έφερε δύο προσωπικές μεγάλες στιγμές για το 3-0 (82’, 84’), όμως ακόμα κι έτσι το νερό είχε μπει στο αυλάκι.

Η Μπαρτσελόνα είναι πρωταθλήτρια Ισπανία με τραγική φιγούρα τον Χάνζι Φλικ, ο οποίος το πρωί έχασε τον πατέρα του και το βράδυ είδε το δημιούργημα του για δεύτερη φορά στην κορυφή της Ισπανίας.

Πρωτότυπο άρθρο