Από sdna.gr
Μια ομάδα χωρίς κανένα κίνητρο. Πήγε να παίξει ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Δεν έκανε ούτε φάση. Ένα καλό σουτ, μια επικίνδυνη στιγμή, κάτι να έχεις να θυμάσαι. Έχασε με ένα γκολ που ήταν φάουλ. Αν δεν το δεχόταν εκείνη τη στιγμή, λογικά θα το δεχόταν στις αρχές ή στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου.
Ποδοσφαιρικό μαρτύριο λόγω της έλλειψης κινήτρου. Το πιο δυσάρεστο απ’ όλα, δεν είναι ο αγώνας και το πώς έπαιξε κόντρα στον αιώνιο ο Παναθηναϊκός. Είναι το πόσο άνευρος παρουσιάστηκε. Λες και μεταφέρθηκε με κάποιο περίεργο τρόπο η ψυχολογία του κόσμου στους παίκτες. Ντέρμπι χωρίς να ενδιαφέρει κανέναν Παναθηναϊκό. Θλιβερό απλά…
Για κάποιους παίκτες, ήταν και ενοχλητικό. Δεν μπορεί ο Ρέτσος να τραβάει και να πετάει κάτω τον Τετέι επειδή τον βρήκε κατά λάθος με τον αγκώνα και να μην ασχολείται άνθρωπος. Δεν μιλάμε για τους διαιτητές, μιλάμε για το νεύρο που δεν υπήρξε απ’ τους συμπαίκτες του.
Δεν μπορεί ο Ροντινέι να κάνει διαρκώς θεατρινισμούς, να μην τον ακουμπά κανείς και να πέφτει πιάνοντας το κεφάλι του και να πηγαίνει ο Τσέριν να τον σηκώσει λες και είναι το φιλαράκι του που στραβοπάτησε στο δρόμο. Αυτή η νοοτροπία είναι ανησυχητική. Σε αυτά τα ματς, δεν δικαιολογείται οτιδήποτε άλλο πέρα από σπίθες στο βλέμμα. Ειδικά όταν ένα γήπεδο αναίτια και ανήθικα βρίζει χυδαία τον συμπαίκτη σου.
Το ποδοσφαιρικά θλιβερό ήταν αυτό, περισσότερο κι απ’ τις μηδέν ευκαιρίες σε όλο το ματς. Άλλωστε και φάση να έκανε ο Παναθηναϊκός, δεν θα άλλαζε κάτι. Προπονητή θα έψαχνε, ανάγκη για παίκτες ποιοτικούς θα είχε.
Ένα ματς έμεινε. Λίγες μέρες μακριά. Να τελειώσει αυτό το μαρτύριο της σεζόν. Για να δει το κλαμπ τι θα κάνει στην επόμενη μέρα του. Γεμάτη απαίτηση, με αναγκαία την ελπίδα. Τα λέμε και αισθανόμαστε σαν τον βοσκό που ειδοποιούσε το χωριό για λύκο. Τόσες φορές που το έχουμε ζήσει σε επανάληψη, με την γνωστή κατάληξη. Σαν ταινία μικρού μήκους που τη βλέπεις σε επανάληψη αναγκαστικά.
Δεν γίνεται να μην ζεις με ελπίδα όμως. Παναθηναϊκά επιβάλλεται. Όχι λόγω εμπιστοσύνης στους ανθρώπους. Αυτοί επαγγελματίες είναι, δουλειά τους να βρουν τον κατάλληλο προπονητή και τους κατάλληλους παίκτες. Δουλειά τους να δημιουργήσουν το κατάλληλο περιβάλλον δουλειάς. Εκείνοι κρίνονται άλλωστε. Εκείνοι θα πιστωθούν και πιθανή επιτυχία, μην το πηγαίνουμε μόνο στο… χρέωμα.
Έμεινε ένα ματς με τον ΠΑΟΚ. Πιο αδιάφορο δεν μπορεί να γίνει. 90 λεπτά υπομονής ακόμη. Να φύγει. Να πάει και να μην ξανάρθει αυτή η σεζόν. Ξέρουμε εδώ και καιρό πως απέτυχε ο Παναθηναϊκός. Τι νόημα έχει κάθε τόσο να λέμε τα ίδια πράγματα;
Μην χαθεί άλλος χρόνος όμως. Η επιλογή προπονητή είναι κομβική. Η εύρεση παικτών που θα διαφοροποιήσουν τον Παναθηναϊκό, είναι απαραίτητη. Συγγνώμη αλλά δεν είδαμε πολλούς να φεύγουν απ’ το «τριφύλλι» και να κάνουν κάτι σε υψηλότερο επίπεδο. Ακόμη κι αυτοί που πετυχαίνουν, είναι σε χαμηλότερο επίπεδο. Εξαίρεση ο Ουναΐ. Κι αυτό ισχύει εδώ και καιρό. Άρα μην παραμυθιαζόμαστε πως οι παίκτες είναι παικταράδες και τους… χαλάει επειδή αλλάζουν συνέχεια οι προπονητές ή επειδή η ομάδα αποτυγχάνει και γίνεται «μαύρη τρύπα» που τους καταπίνει.
Όσοι άξιζαν, ακόμη κι αν έφυγαν, έπαιξαν. Αναγνωρίστηκαν. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με τους προπονητές. Εκείνοι που έφυγαν δεν σαρώνουν τα πρωταθλήματα σε ξένες χώρες. Αυτό δείχνει ανεπάρκεια επιλογών σε πολλές περιπτώσεις τουλάχιστον. Μην αθωώνουμε τους πάντες, επειδή όντως ο Παναθηναϊκός δεν είναι στις καλύτερες και τις πλέον ενδεδειγμένες μέρες του για να αναδείξει κάποιους επαγγελματίες, δημιουργώντας υπεραξίες.
Τα υπόλοιπα όταν έρθει η ώρα των επιλογών πλέον. Ο Παναθηναϊκός συνολικά καταντά κάτι κουραστικό. Απ’ το πήγαινε-έλα, το ράβε-ξήλωνε, τα ίδια και τα ίδια σε αποφάσεις και κινήσεις, το αγωνιστικό σκέλος, τους στόχους που χάνονται, μέχρι και τα δημοσιογραφικά κείμενα. Καιρός να ταράξουν τα νερά…