Δικαιολογίες υπάρχουν, αλλά δεν είναι ώρα να τις επαναλάβουμε. Ο ΠΑΟΚ φέτος πλήρωσε πολλά και έχει κάποιες λίγες ελπίδες να κατακτήσει τη δεύτερη θέση. Κι όμως, αυτό το πτώμα που εμφανίζεται στα πλέι οφς, έχει μόλις μία ήττα. Απίστευτο.

Ο ΠΑΟΚ θα έπρεπε να έχει αρχίσει ήδη την εσωτερική κουβέντα για το τι θα μπορούσε να κάνει καλύτερα. Αντιλαμβάνομαι πως το γεγονός των πολλών τραυματισμών κατέστρεψε κάθε ίχνος προγραμματισμού από την σεζόν του, όμως δεν πρέπει να σταθεί κανένας σε αυτό.

Θα θυμίσω πως η χρονιά ξεκίνησε με μία ομάδα που δεν είχε καθόλου εντάσεις και ο Άγιος Παβλένκα την πέρασε από το χεράκι με την Βόλφσπεργκέρ, θα θυμίσω πως όταν φορτώθηκαν αγωνιστικά λεπτά τα παιδιά του βασικού κορμού, οι παίκτες της δεύτερης ζώνης μπήκαν ανέτοιμοι και δεν βοήθησαν ουσιαστικά, θα θυμίσω πως επιλογές ροτέισον δεν είχαν την εμπιστοσύνη του Ράζβαν – Μπιάνκο, Τέιλορ – με αποτέλεσμα Μεϊτέ, Μπάμπα να ακυρωθούν από κάποια φάση και μετά, θα υπενθυμίσω πως το ροτέισον στα στόπερ δεν ήταν αυτό που έπρεπε με αποτέλεσμα Κεντζιόρα και Μιχαηλίδης να υπερφορτωθούν και ο τελευταίος να παίζει σε κάθε παιχνίδι με πόνους στο γόνατο. Θα θυμίσω, πως υπάρχουν ερωτηματικά ακόμα και στο κομμάτι της αποκατάστασης. Οι παίκτες που επέστρεφαν, αργούσαν να βρούνε ρυθμό ή δεν έβρισκαν ποτέ.

Αν όλα τα παραπάνω δεν αναλυθούν και δεν λυθούν, αν το κλαμπ διατηρήσει μόνο την δικαιολογία των μαζικών τραυματισμών, χάνεται όλο το νόημα.

Ποια είναι η λύση; Όλοι να βάλουν νερό στο κρασί τους σε πρώτη φάση. Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται αθλητικό διευθυντή με μία σύγχρονη τεχνοκρατική προσέγγιση και ευχέρεια στην άμεση λήψη αποφάσεων. Ο Ράζβαν να αποδεχτεί πως κάτι δεν πήγε καλά και να εκσυγχρονίσει το κομμάτι της εκγύμνασης προσθέτοντας παίκτες αθλητικούς στο ρόστερ και δίνοντας ρόλο κομπάρσου σε αγαπημένα του πρόσωπα.  

Για το αγωνιστικό αλλά και για τις προσθήκες στο διοικητικό θα έχουμε χρόνο να τα πούμε, όπως και για πολλά άλλα. Θα μεταφερθώ σε κάποιες τοποθετήσεις ανταγωνιστών και κυρίως από το στρατόπεδο της ΑΕΚ.

Αρχικά θέλω να μεταφέρω κάτι στον κ. Μάριο Ηλιόπουλο αφού του δώσω δημοσίως τα συγχαρητήρια για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Να χαρεί την στιγμή, τέτοιες είναι αυτές που στο τέλος της ημέρας σου δίνουν να κατανοήσεις πως η επένδυση στο ποδόσφαιρο αξίζει όσο ελάχιστες.

Από εκεί και πέρα, δεν μπορώ να γνωρίζω ποιος του πούλησε πως στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο υπάρχει ένα οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης της ΑΕΚ και πως αυτός που έχει τα κόζια παίρνει το πρωτάθλημα, αλλά μάλλον τον κορόιδεψε. Ο Ολυμπιακός από το 16 και μετά έχει τα περισσότερα. Ο ΠΑΟΚ το κατέκτησε ενώ τα κόζια τα είχε η ομάδα του. Γενικά, το σημερινό επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ήταν κάποτε. Έχει γίνει δουλειά που να διασφαλίζει πως στο τέλος της ημέρας, το παίρνει ο καλύτερος.

Το να κουνάει το χέρι και να μας πουλάει τρέλα με το ευ αγωνίζεσθαι, είναι προσβολή για όσους αγωνίστηκαν πραγματικά για να μπορεί ο ίδιος να χαίρεται σήμερα την κατάκτησή του. Το αφήγημά του, καταρρίφθηκε από τα γεγονότα, απλά δυσκολεύεται να το κατανοήσει γιατί μάλλον ο περίγυρός του βολεύεται από την ύπαρξη του αφηγήματος. Η ζωή όμως, κάνει κύκλους και δεν πρέπει να το ξεχνάει αυτό.

Ο δεύτερος που μπήκε στην εξίσωση, είναι ο Μάρκο Νίκολιτς με τα χθεσινά του υπονοούμενα για τους τραυματισμούς. Είπε ουσιαστικά πως ο ΠΑΟΚ κλαίγεται για τους τραυματισμούς. Το ότι φέτος πέτυχε και μαγκιά του, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό από τις συγκυρίες. Όπως και από το γεγονός πως έπαιζε στο Κόνφερενς και σε μεγάλο βαθμό πιέστηκε λιγότερο από τον ανταγωνισμό. Να μη το ξεχνάει αυτό.

Όσοι αναφερόμαστε στους τραυματισμούς στον ΠΑΟΚ, δεν το κάνουμε για να μειώσουμε την επιτυχία της ΑΕΚ. Είναι ένα γεγονός αδιαμφησβήτητο, που αποτυπώνεται με τον πλέον εμφατικό τρόπο μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Για να το κλείνουμε λοιπόν με την ΑΕΚ, συγχαρητήρια για την επιτυχία, αλλά καλό θα ήταν να μπει σε ένα μουντ σεβασμού προς όλες τις κατευθύνσεις. Για δικό της καλό.  

Πρωτότυπο άρθρο