Από sdna.gr
Ποιος θα είναι ο διάδοχος του Μπενίτεθ; Ποιος θα πάρει τη θέση ενός ονόματος τόσο μεγάλου και ενός βιογραφικού που σε κάνει να χαμηλώσεις το βλέμμα; Δύσκολη επιλογή για τους ανθρώπους που θα την κάνουν. Άκρως απαιτητική, σε μια περίοδο όπου ο Παναθηναϊκός είναι στο και πέντε σε επίπεδο υπομονής.
Η συζήτηση αφορά το στυλ προπονητή που πρέπει να προσληφθεί για να οδηγήσει τους «πράσινους» στην επόμενη σεζόν. Να τους βάλει στο νέο γήπεδο, με τον τρόπο που αξίζει στον Παναθηναϊκό. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη και για την εξέλιξη παικτών, αλλά και την ακόμη μεγαλύτερη ποιοτική άνοδο του ρόστερ. Διότι ακόμη κι αν έρθουν ποιοτικοί παίκτες, αυτοί πρέπει να μετατραπούν σε ποιοτικό σύνολο.
Στη σύγχρονη ιστορία των «πράσινων», υπάρχει κάτι περίεργο πάντως. Αυτοί που πετυχαίνουν, συνήθως δεν είναι τα τρανταχτά ονόματα. Δεν είναι εκείνοι που έχουν το λαμπρό βιογραφικό για να εμπνεύσει τους πάντες.
Το κλασικότερο παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας, είναι η εποχή που έφυγε ο Ίβιτσα Όσιμ και ανέλαβε ο Χουάν Ραμόν Ρότσα. Ο πρώτος ήταν «βαρύ» χαρτί για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, αλλά δεν κατάφερε κάτι. Ο Αργεντινός άπειρος, έμοιαζε περισσότερο με μια λύση υπηρεσιακή και πέτυχε πράγματα που δύσκολα θα ξεπεραστούν. Τίτλοι, πρωτάθλημα με ποδοσφαιρικό… περίπατο, ημιτελικά Champions League και κατάκτηση της λίγκας μαζί!
Μετά τον Ρότσα, η καλύτερη περίοδος του Παναθηναϊκού ήταν ο αείμνηστος Γιάννης Κυράστας. ΜΜΕ, φίλαθλοι, αμφισβήτησαν περισσότερο από έντονα αυτή την επιλογή. Θεωρώντας πως δεν είναι τεχνικός για το επίπεδο του Παναθηναϊκού. Τελικά δημιούργησε μια ομαδάρα που αναγνωρίστηκε απ’ όλους. Ενώ στη δεύτερη θητεία του «έφτιαξε» τον Παναθηναϊκό που πήγε στα προημιτελικά σε Champions League με δύο φάσεις ομίλων.
Το 2003-04 η πρόσληψη του Γιτζάκ Σουμ, είχε αντιμετωπιστεί με χλευασμό. Στα φιλικά οι παίκτες πετούσαν τις φανέλες στον κόσμο κι αυτός τις γυρνούσε πίσω. Κι όμως επί των ημερών του οι «πράσινοι» έπαιξαν εξαιρετικό και επιθετικό ποδόσφαιρο. «Έσπασαν» το σερί του Ολυμπιακού και πήραν πρωτάθλημα, ενώ σήκωσαν και το Κύπελλο με περίπατο στον τελικό κόντρα στον αιώνιο.
Το αμέσως επόμενο πρωτάθλημα, ήρθε υπό τις οδηγίες του Νίκου Νιόπλια. Τεχνικού που το όνομά του το είχε δημιουργήσει κυρίως λόγω της δουλειάς στην Εθνική Ελπίδων. Διαχειρίστηκε ένα ρόστερ αστέρων και έφερε την επιτυχία, με νταμπλ μάλιστα. Το τελευταίο πρωτάθλημα του Παναθηναϊκού.
Μπαίνοντας στην εποχή Γιάννη Αλαφούζου, εξαιρετική δουλειά ποδοσφαιρικά και σε επίπεδο εξέλιξης ομάδας, έκανε ο Γιάννης Αναστασίου. Τον οποίο ειρωνεύονταν η πλειονότητα όταν ανέλαβε, αποκαλώντας τον «ο βοηθός του Τεν Κάτε». Μέχρι που έφερε κατάκτηση Κυπέλλου, αλλά και πρωταθλητισμό σε εποχές όπου απλά δεν γινόταν να διεκδικηθεί ο τίτλος στην Ελλάδα. Έμοιαζε «καπαρωμένος».
Ο Ουζουνίδης και ο Δώνης σε δύσκολες εποχές, είχαν το εχέγγυο της προϋπηρεσίας τους στο σύλλογο κυρίως. Ο Γιοβάνοβιτς απ’ το μηδέν έφτασε σε υψηλότατα στάνταρ απόδοσης, συσπείρωσης και εκτίμησης των φιλάθλων. Αλλά όταν είχε αναλάβει, οι πάντες περίμεναν κάτι ισχυρότερο ως όνομα. Με τον Σέρβο να είναι εκείνος που ήταν στα Εμιράτα άρα... "σχεδόν τα είχε παρατήσει".
Η όρεξη για δουλειά, οι χαρακτήρες, δεν ήταν σημαντικά διαφορετικοί. Αυτά ήταν τα κύρια συστατικά των προπονητών αυτών. Σε αντίθεση με τα ηχηρά ονόματα που συνήθως αποτυγχάνουν στον Παναθηναϊκό.
Είναι… μυστήριο τρένο οι «πράσινοι» για τους προπονητές. Αυτό κάνει ακόμη δυσκολότερη την επιλογή που πρέπει να γίνει. Παράλληλα όμως, κάνει και πιο αναγκαία την αναμονή για να φανεί η δουλειά όποιου κι αν είναι ο εκλεκτός.