Από sdna.gr
Κάθε σεζόν που ολοκληρώνεται και ο Παναθηναϊκός παραμένει σε αυτή την καταθλιπτική κατάσταση, είναι η απόλυτη καταστροφή. Οι Πράσινοι πέταξαν άλλη μια αγωνιστική περίοδο. Άλλη μια ευκαιρία να φτιάξουν επιτέλους την ομάδα και να την στηρίξουν, μπας και φτάσει στην κατάκτηση ή έστω στη διεκδίκηση του τίτλου.
Άλλη μια φιέστα βρίσκει το Τριφύλλι σε ρόλο τηλεθεατή. Τα ευχολόγια έχουν αρχίσει και ξεθωριάζουν πλέον. Η ουσία μετράει. Πίστη πάντα θα υπάρχει, ελπίδα διαρκώς θα γεννιέται. Αρκεί να μην την σμπαραλιάζουν νωρίς-νωρίς.
Δεν θα αναφέρουμε καν την ιστορία, τη Λεωφόρο. Αυτή ο σύλλογος έχει υποχρέωση να την τιμήσει όπως της αξίζει. Με δέκα αναρτήσεις στα socialmedia και ένα περιβραχιόνιο αρχηγού, συγγνώμη αλλά δεν γίνεται δουλειά. Καλώς έγιναν κι αυτά, μην παρεξηγηθούμε. Απλά ιστορικά τη Λεωφόρο θα την αποχαιρετήσει το κλαμπ, όπως της αρμόζει. Με δάκρυα να μη σταματούν να τρέχουν.
Καθαρά αγωνιστικά το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ ήταν άχαρο και κανονικό βασανιστήριο σε κάθε του λεπτό. Όχι για την εικόνα στο χορτάρι, αλλά για αυτή τη στενάχωρη κατάσταση. Έχανε με δύο γκολ στο ημίχρονο το Τριφύλλι, τα κεφάλια κάτω. Ισοφάρισε με αντίδραση στο δεύτερο μέρος, τα κεφάλια πιο κάτω γιατί έβγαινε ο Ολυμπιακός ChampionsLeague. Όποια κι αν ήταν η κατάληξη, ίδια αντίδραση θα υπήρχε.
Καθαρά για το αποτέλεσμα, είναι αφελές να αναφέρουμε πως ο Παναθηναϊκός θα έπαιζε το ματς κανονικά. Χωρίς χαλαρότητα. Είναι ακόμη πιο αφελές όμως, να μην μπορεί να νικήσει ο ΠΑΟΚ έναν Παναθηναϊκό με τόσα αγωνιστικά προβλήματα, με ψυχολογία στο ναδίρ, μηδενικό κίνητρο κι ενώ βρέθηκα μπροστά με δύο γκολ σε άδειο γήπεδο. Δικό του πρόβλημα όμως, οι Πράσινοι έχουν πολλά δικά τους για να πάρουν και δανεικά.
Η λύτρωση ήταν το τρίτο όμως. Όχι γκολ, το τρίτο σφύριγμα του διαιτητή. Εκεί που τελείωσε το ματς, τελείωσε η σεζόν. Ολοκληρώθηκε αυτό το βάσανο και η μελαγχολική ενασχόληση με το πρωτάθλημα το οποίο έχει χαθεί από το πρώτο δίμηνο.
Ας κάνουν οι πάντες την αυτοκριτική τους. Γιατί δυστυχώς μια τέτοια δεν έχουμε ακούσει. Συζητάμε εδώ και καιρό για την επιτυχία της τετράδας και το πόσο καλύτεροι θα είμαστε την επόμενη σεζόν, με τα λόγια να έρχονται από άνθρωπο που δεν θα είναι στον Παναθηναϊκό την επόμενη σεζόν. Μόνο εκνευρισμό προκαλεί αυτή η διαδικασία, οπότε το να μπούμε σε λογική ποιος έρχεται για τον πάγκο, ποιοι θα ενισχύσουν την ομάδα, τουλάχιστον έχει νόημα.
Με το χέρι στην καρδιά, ακόμη και τα κείμενα πλέον κουράζουν. Υπάρχει η αίσθηση πως αν είχαμε και των προηγούμενων ετών μία απ’ τα ίδια θα ήταν. Ευχές και προτροπές να γίνουν σωστές επιλογές, ποιοτικές, να ανέβει επίπεδο η ομάδα για να φτάσει σε αυτό που ψάχνει 16 χρόνια.
Αν ψάχνουν λάθη, ίσως διαπιστώσουν πως φέτος η ομάδα αποδυναμώθηκε στο ρόστερ και μάλιστα σημαντικά. Αποδυναμώθηκε συγκριτικά με μια άλλη ομάδα που δεν διεκδίκησε το πρωτάθλημα. Εύκολη η εξήγηση καμιά φορά, δεν χρειάζονται 50 τεχνοκράτες και ποδοσφαιράνθρωποι για να το διαπιστώσουν.
Άντε και καλό ποδοσφαιρικό καλοκαίρι, καλά μυαλά και πάνω απ’ όλα, τις καλύτερες και όσες κινήσεις χρειαστούν για να αλλάξει επιτέλους επίπεδο ο Παναθηναϊκός.
Υ.Γ. Παναθηναϊκά οι μέρες είναι δύσκολες. Στα δύσκολα χρειάζεται ακόμη περισσότερο να θυμάστε γιατί αγαπάτε αυτή την ομάδα και τι σας έχει χαρίσει. Οι λύπες πάντα είναι το πότισμα στη ρίζα της επιτυχίας. Όσο κι αν αργεί πάντα έρχεται.