Ας μείνει λίγο στην άκρη η κατάκτηση του πρωταθλήματος και η φιέστα της ΑΕΚ. Βασικά ας μείνει λίγο πιο πίσω το αγωνιστικό σκέλος, όπως στην άκρη το άφησε και ο Λάζαρος Ρότα. Διότι αν και ο ίδιος σήκωσε το τρόπαιο είχε κάτι πιο σημαντικό να δείξει μέσα στην γιορτινή ατμόσφαιρα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Γιατί σε μια φιέστα γεμάτη φώτα, εκείνος μίλησε για το σκοτάδι.

Ο παίκτης της Ένωσης άρπαξε την ευκαιρία να μιλήσει για κάτι που είναι παραπάνω από πρωταθλήματα, παχυλά συμβόλαια, γκολ και φιέστες. Μίλησε για το τραγικό γεγονός που συνέβη στην Ηλιούπολη. Για την αυτοκτονία των κοριτσιών που συγκλόνισε την Ελλάδα.

Την στιγμή που το φίλαθλο κοινό παρακολουθούσε την φιέστα της ΑΕΚ, εκείνος επέλεξε να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα, το οποίο αξίζει να γραφτεί ξανά (και ξανά).

«Θέλω να πω κάτι που δεν έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο αλλά είναι πολύ πιο σημαντικό από αυτό. Είναι πολύ άσχημο να ζούμε σε μια κοινωνία που χάνονται με τέτοιο τρόπο νέες ζωές. Ζούμε σε μια εποχή που βλέπεις κόσμο που νομίζεις ότι είναι χαρούμενος και δυνατός, δίχως κανείς να καταλαβαίνει πως είναι μέσα τους. Αναφέρομαι στις αυτοκτονίες των κοριτσιών.

Ζούμε σε εποχή που ο κόσμος είναι εξαντλημένος, που προσπαθεί να δείξει με κάθε τρόπο ότι είναι καλά και δυνατός. Ίσως θα έπρεπε κι εμείς όταν ρωτάμε κάποιον αν είναι καλά, να το εννοούμε αληθινά. Ίσως έτσι ο άνθρωπος που ρωτάμε να μην αισθάνεται ότι είναι βάρος, αλλά ότι κάποιος τον νοιάζεται πραγματικά. Μια τέτοια κίνηση, μια ομιλία, μια αγκαλιά μπορεί να είναι η αιτία στο να σωθούν ζωές.

Και κάτι τελευταίο. Θέλω να αναφερθώ σε όλους αυτούς που παλεύουν πραγματικά μέσα τους. Να μην πάρουν μια απόφαση που είναι μόνιμη και χωρίς γυρισμό για ένα πόνο που μπορεί να ξεπεραστεί».

Αυτά τα λόγια τα είπε ένας ποδοσφαιριστής που κατά τα στερεότυπα «δεν ξέρει να μιλάει, που είναι αγράμματος, που έχει το μυαλό του στα ακριβά αυτοκίνητα, στην καλοπέραση, στα τρόπαια, στα γυμναστήρια, στα μεγάλα συμβόλαια και στα στατιστικά».

Ο Λάζαρος Ρότα το βράδυ της Κυριακής δεν φορούσε κιτρινόμαυρα, ερυθρόλευκα, ασπρόμαυρα, πράσινα ή κάποιο άλλο χρώμα. Δεν φορούσε τίποτα. Στάθηκε «γυμνός» μπροστά από μια τηλεοπτική κάμερα και ένα μικρόφωνο για να πει την γνώμη του, για να στείλει το δικό του μήνυμα. Ακόμη και ένα άτομο να τον είδε και να του έδωσε κουράγιο, να του άλλαξε μια απόφαση, είναι τεράστια νίκη. Είναι μεγαλύτερο κατόρθωμα ακόμη και από γκολ στο 90' σε κάποιον τελικό.

Μίλησε για ένα θέμα που ταλανίζει άπειρο κόσμο. Βγήκε μπροστά να δώσει το χέρι του σε ανθρώπους που περνούν δύσκολα, που νιώθουν πως είναι σε αδιέξοδο. 

Και πριν βιαστεί κάποιος να κρίνει με το κλασικό επιχείρημα, οχι, δεν έχει να κάνει με το οικονομικό status αν κάποιος έχει κατάθλιψη ή κάποιο ψυχικό νόσημα. 

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις διασήμων (από ηθοποιούς έως αθλητές) που έχουν μιλήσει ανοιχτά για κάποιες δύσκολες στιγμές που βίωσαν από το «τέρας», αφού αυτό δεν ξεχωρίζει από φήμη και λεφτά.

Και ο Ρότα το καταλαβαίνει, το επικοινωνεί και βάζει τα γυαλιά σε πολλούς που θεωρούν ότι ένας ποδοσφαιριστής μπορεί μόνο να κλωτσά μια μπάλα.

Και σε αυτόν τον χώρο έχουμε ανάγκη από περισσότερους Ρότα. Βασικά σε αυτόν τον κόσμο έχουμε ανάγκη από περισσότερους Λαζάρους.

Και η αλήθεια είναι πως τα λόγια του παίκτη της ΑΕΚ, είχαν κάτι το τόσο ανατριχιαστικό επειδή ήταν κάτι το τόσο ανθρώπινο, χωρίς φανφάρες, περίπλοκες λέξεις, σημειώσεις και βιασύνη. Ήταν κάτι δυνατό, κάτι αληθινό, ανθρώπινο, αβίαστο και βαθύ. Φάνηκε όταν ο ίδιος κόμπιαζε σε κάθε του πρόταση γιατί ένιωθε πόσο βαρύ και ασήκωτο ήταν αυτό που ξεστόμιζε εν μέσω μιας γιορτής.

Λάζαρε Ρότα, το βράδυ της Κυριακής δεν σήκωσες μόνο το πρωτάθλημα της Super League. Σήκωσες στους ώμους σου την αγωνία αμέτρητων ανθρώπων που καθημερινά παλεύουν να βγάλουν την ημέρα με μαύρες και επικίνδυνες σκέψεις.

Και ίσως τελικά το πιο σημαντικό δεν είναι να παρουσιαστεί ο Λάζαρος Ρότα σαν κάποια σπάνια εξαίρεση, ούτε να γίνει τοτέμ, αλλά να γίνει πιο φυσιολογικό για όλους να μιλούν ανοιχτά για όσα κουβαλούν μέσα τους. 

Γιατί η ψυχική πίεση, η κατάθλιψη και οι σκοτεινές σκέψεις δεν κάνουν διακρίσεις σε επαγγέλματα, χρήματα, αναγνωρισιμότητα ή κοινωνική θέση. 

Αφορούν ανθρώπους. Και κάθε φορά που κάποιος δημόσια σπάει αυτή τη σιωπή, ίσως δίνει χώρο και σε άλλους να κάνουν το ίδιο χωρίς φόβο ή ντροπή.

Και αν υπάρχει κάτι που αξίζει πραγματικά να μείνει, δεν είναι μόνο τα λόγια ενός ποδοσφαιριστή, αλλά η υπενθύμιση πως καμία μάχη δεν πρέπει να δίνεται στη σιωπή. Το να ζητήσει κάποιος βοήθεια δεν είναι αδυναμία. «Αδυναμία» είναι να έχουμε μάθει να κρύβουμε τον πόνο μας μέχρι να γίνει αβάσταχτος. Ίσως τελικά μια αληθινή κουβέντα, μια ουσιαστική παρουσία ή ένα ειλικρινές «είσαι καλά» να αποδειχθούν πιο σημαντικά από όσα θεωρούμε καθημερινά μεγάλα και σπουδαία.

Αν κάποιος πρέπει να επιλέξει τα highlights της φιέστας της ΑΕΚ, νομίζω ξέρει ήδη ποια είναι. 

Υ.Γ: Αν κάτι πρέπει να καρφιτσωθεί σε αποδυτήρια, γυμναστήρια, πίνακες σχολείων, φροντιστηρίων, να γίνει γκράφιτι και να μπει σε κλειστές πόρτες δωματίων για να δώσει ώθηση, αυτό είναι τα λόγια του Ρότα.

 

Πρωτότυπο άρθρο