Υπήρξε μια μακρά περίοδος που η Άρσεναλ έμοιαζε χαμένη. Μια ομάδα χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα, χωρίς σταθερότητα και το χειρότερο απ’ όλα, δίχως την αύρα που κάποτε τη συνόδευε.

Το «μεγάλο κλαμπ» υπήρχε ακόμα ως όνομα, όχι όμως πάντα ως παρουσία μέσα στο γήπεδο. Και τότε εμφανίστηκε ο Μικέλ Αρτέτα.

Ο Ισπανός δεν βρέθηκε στο Emirates σαν σωτήρας ή σαν προπονητής με κάποιο σπουδαίο βιογραφικό, αλλά σαν ένας άνθρωπος που ήξερε πολύ καλά τι είχε λείψει από την Άρσεναλ όλα αυτά τα χρόνια. Κυρίως επειδή τα έζησε εκ των έσω ως παίκτης της. Γνώριζε πως λείπει η κουλτούρα η πειθαρχία και η ταυτότητα. Κυρίως όμως, απουσίαζε κάτι πιο σημαντικό, η πίστη.

Ο Μικέλ Αρτέτα ποτέ δεν ήταν ως παίκτης εκείνος που έγινε πρωτοσέλιδο και δεν είχε την λάμψη ενός σταρ μέσα στο γήπεδο. Είχε όμως ποδοσφαιρικό μυαλό.

Η καριέρα του τον οδήγησε από τις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα στην Παρί Σεν Ζερμέν, στους Ρέιντζερς, στην Έβερτον και τελικά στην Άρσεναλ το 2011.

Στο Λονδίνο δεν πήγε ως μεγάλο όνομα. Ήταν όμως ο τύπος ποδοσφαιριστή που κάθε προπονητής θέλει να έχει στο γήπεδο. Ήρεμος, πειθαρχημένος, έξυπνος και απόλυτα αφοσιωμένος στην ομάδα. Δεν έδινε θέαμα αλλά ουσία και κάπως έτσι έγινε αρχηγός της Άρσεναλ. Δεν ήξερε όμως ότι χρόνια μετά η μοίρα θα τον έκανε ιερό τοτέμ της ομάδας.

Η Άρσεναλ πριν τον Αρτέτα

Για να δει κανείς τι σημαίνει ο Αρτέτα για την Άρσεναλ προπονητικά, πρέπει πρώτα να θυμηθεί πώς ήταν η ομάδα πριν από εκείνον.

Μετά το τέλος της εποχής του Αρσέν Βενγκέρ, ο σύλλογος έμοιαζε χαμένος. Οι μεταγραφές δεν έβγαζαν νόημα, τα αποδυτήρια ήταν χαμένα και η ομάδα είχε χάσει τη νοοτροπία της διεκδίκησης των τίτλων. Η Άρσεναλ δεν φόβιζε πλέον κανέναν και η ίδια δεν πίστευε στον εαυτό της.

Υπήρχαν στιγμές καλού ποδοσφαίρου, αλλά όχι με συνεχή ροή. Υπήρχε ταλέντο, αλλά όχι συνοχή. Έβγαινε μια ποιότητα στο γήπεδο αλλά όχι χαρακτήρας και νοοτροπία νικητή.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Αρτέτα θήτευσε δίπλα στον Πεπ Γκουαρντιόλα στη Μάντσεστερ Σίτι και εκεί έμαθε πώς λειτουργεί ένας υγιής σύλλογος. Είδε πώς χτίζεται μια ομάδα και πως δημιουργείται μια ποδοσφαιρική φιλοσοφία που παραμένει σταθερή ώστε να φτάσει σε σημείο να συλλέγει τρόπαια.

Ο Αρτέτα πήρε πολλά από τον Γκουαρντιόλα, αλλά ποτέ δεν προσπάθησε να γίνει κόπια του. Ήθελε να φτιάξει τη δική του εκδοχή και τη δική του κουλτούρα. Κάπως έτσι η Άρσεναλ θα γινόταν το μεγαλύτερο στοίχημά του.

Όταν ανέλαβε τους «Κανονιέρηδες» το 2019, πολλοί θεώρησαν την επιλογή ρίσκο και έσπευσαν να τον στηλιτεύσουν πριν καν τον δουν. Ένας νέος προπονητής χωρίς καμία εμπειρία ως πρώτος τεχνικός, σε μια ομάδα γεμάτη προβλήματα και φόβους. Η πραγματικότητα όμως ήταν ακόμα πιο δύσκολη.

Ο Αρτέτα πήρε το τιμόνι ενός συλλόγου χωρίς ταυτότητα και με παίκτες που συχνά έμοιαζαν αδιάφοροι ή χαμένοι μέσα στο γήπεδο. Και είναι όντως τρομερά δύσκολο να πρέπει κάποιος να αλλάξει μια νοοτροπία χρόνων και πόσο μάλλον να τιθασεύσει παίκτες που έπαιζαν για τον εαυτό τους.

Ο ίδιος έφερε κανόνες, άλλαξε την κουλτούρα, απαίτησε πειθαρχία, ζήτησε ένταση στις προπονήσεις και έκοψε συμπεριφορές που θεωρούσε τοξικές.

Πήρε δύσκολες αποφάσεις απέναντι σε ποδοσφαιριστές με όνομα και μεγάλα συμβόλαια. Και αυτό είχε κόστος γιατί δεν ήταν λίγες οι φορές που δέχτηκε αυστηρή κριτική και σκληρή αμφισβήτηση.

Η Άρσεναλ πέρασε δύσκολες περιόδους με κακές εμφανίσεις, ήττες και στιγμές όπου ο ίδιος βρέθηκε πολύ κοντά στην έξοδο όπως γραφόταν. Όμως η διοίκηση είδε κάτι σημαντικό. Μια ομάδα, που έστω και αργά, άρχιζε να αποκτά μια νοοτροπία.

Το rebuilding που άλλαξε την Άρσεναλ

Το μεγαλύτερο επίτευγμα και στόχος του Αρτέτα δεν ήταν να έρθει ένας γρήγορος τίτλος. Ήταν το rebuilding. Έχτισε μια νέα Άρσεναλ γύρω από νεαρούς παίκτες με προσωπικότητα και δίψα να πάνε μπροστά.

Ο Μπουκάγιο Σάκα έγινε το πρόσωπο της νέας εποχής.Ο Μάρτιν Έντεγκααρντ πήρε τον ρόλο του ηγέτη. Ο Γουίλιαμ Σαλιμπά έδωσε σιγουριά στην άμυνα. Ο Ντέκλαν Ράις άφησε την Γουέστ Χαμ και έδωσε στο κέντρο της Άρσεναλ δύναμη και ισορροπία. Και ξαφνικά, η ομάδα άρχισε ξανά να μοιάζει με μια σωστή διεκδικήτρια τίτλων. 

Η Άρσεναλ επιτέλους πίεζε ψηλά, κυκλοφορούσε γρήγορα την μπάλα, έπαιζε με ένταση και είχε ξεκάθαρο πλάνο σε κάθε παιχνίδι. Το σημαντικότερο όμως ήταν άλλο. Πως όταν την έβλεπε ο αντίπαλος, ήξερε ακριβώς τι ομάδα είναι και τι ζημιά μπορεί να κάνει.

 

Η ειρωνεία στην ιστορία του Αρτέτα είναι ότι η καλύτερη Άρσεναλ των τελευταίων ετών συνυπάρχει με την πιο κυριαρχική Μάντσεστερ Σίτι της σύγχρονης εποχής. Ο Ισπανός ανέβασε επίπεδο την Άρσεναλ, αλλά απέναντί του βρήκε μια σχεδόν τέλεια μηχανή, χτισμένη από τον ίδιο άνθρωπο δίπλα στον οποίο έμαθε τα κόλπα.

Κι όμως, κάτι άλλαξε. Η Άρσεναλ έπαψε να φοβάται, το Emirates ξαναβρήκε παλμό και οι παίκτες άρχισαν να πιστεύουν ότι μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια κάθε αντίπαλο. Κάτι που έλειπε 22 ολόκληρα χρόνια από την ομάδα.

Ο Αρτέτα δεν είναι τέλειος, ούτε συστήθηκε έτσι. Κάποιες φορές γίνεται υπερβολικός με τις θέσεις του, άλλες φορές δείχνει εμμονικός με τον έλεγχο και πολλοί τον κατηγορούν για βαρετό ποδόσφαιρο. Όμως υπάρχει κάτι που δύσκολα μπορεί να μην παραδεχτεί κανείς. Το γεγονός ότι έδωσε ξανά ψυχή στην Άρσεναλ.

 

Πήρε έναν σύλλογο, μπερδεμένο και γεμάτο αμφιβολία και τον μετέτρεψε ξανά σε ομάδα που διεκδικεί, εξελίσσεται και πιστεύει στον εαυτό της. Και στο σημερινό ποδόσφαιρο, αυτό είναι πολλές φορές πιο δύσκολο από την κατάκτηση ενός τροπαίου.

Ωστόσο εδώ και λίγες ώρες η ιστορία έγραψε πως αυτός ο «βαρετός προπονητής» με το «κουραστικό ποδόσφαιρο», οδήγησε την Άρσεναλ στην κατάκτηση της Premier League και έβαλε τέλος σε μια αναμονή 22 χρόνων.

Πλέον οι «Κανονιέρηδες» πήραν πίσω την χαμένη τους αίγλη, ο κόσμος τους βλέπει τα πράγματα αλλιώς και το φίλαθλο κοινό της Ευρώπης νιώθει πως έρχεται μια νέα εποχή. Και αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό έργο του Μικέλ Αρτέτα.

Υ.Γ: Υπάρχει ακόμη ένας τίτλος που λείπει από την Άρσεναλ, αυτός τους Champions League. Και με την ψυχολογία να είναι στα ύψη, κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν έχει μεγάλες πιθανότητες να πετάξει την Παρί Σεν Ζερμέν από τον θρόνο της Ευρώπης.

Πρωτότυπο άρθρο