Οι Παναθηναϊκοί είναι πάρα πολλοί. Οι γνώμες τους, ακόμη περισσότερες. Δεν υπάρχει περίπτωση να προκύψει προπονητής ο οποίος να αρέσει σε όλους. Ακόμη και ο Γκουαρντιόλα – που λέει ο λόγος – για κάποιους ίσως να ήταν «ξεζουμισμένος», χωρίς κίνητρο. Άρα η λογική να αρέσει σε όλους για επικοινωνιακούς λόγους και συσπείρωση, δεν υφίσταται. 

Ο Νέστρουπ είναι αυτός που ξεχώρισε. Προφανώς συγκεντρώνει τα στοιχεία που θέλει ο Παναθηναϊκός, αυτά που έθεσαν ως προτεραιότητα οι άνθρωποι της ομάδας. Τους αναφέρουμε γιατί εκείνοι θα κριθούν κιόλας για την επιλογή τους. 

Πάντα για τους τεχνικούς το ρίσκο είναι διαφορετικό. Στους ποδοσφαιριστές κοιτάς τρία στοιχεία: Ποιότητα, πιθανά θέματα τραυματισμών, φιλοδοξία. Ανάλογα το συνδυασμό, μπορείς να υπολογίσεις την πιθανότητα ρίσκου. Οι προπονητές όσο καλοί και να μοιάζουν σε μια ομάδα, είναι εκείνοι που πρέπει να «κολλήσουν» με ένα νέο ρόστερ 25-30 παικτών. Διαφορετικών χαρακτήρων, ποδοσφαιρικών αντιλήψεων, άλλες γλώσσες, συνήθειες. Ο τεχνικός είναι αυτός που πρέπει να «κουμπώσει» σε όλα αυτά. Μόνο που δεν υπολογίζεται σύμφωνα με τη λογική. 

Όπως φαίνεται ο Παναθηναϊκός πάει σε έναν τεχνικό με διαφορετικά χαρακτηριστικά απ’ αυτά που κινήθηκε στο παρελθόν. Βορειοευρωπαίος, ξεκάθαρα φιλόδοξος – πρώτη φορά θα δουλέψει εκτός της πατρίδας του – νεαρός για το χώρο, με τον Παναθηναϊκό ακόμη και γι’ αυτόν να είναι «σκαλοπάτι». 

Όταν όλα τα άλλα τα έχει δοκιμάσει το Τριφύλλι, γιατί να μην το κάνει και με αυτού του είδους τον προπονητή; Συν το γεγονός πως τα χρόνια της σύντομης καριέρας του στους πάγκους, είναι συμβιβασμένος με την ανάγκη πρωταθλητισμού, τίτλων. Άρα προσαρμοσμένο και το ποδοσφαιρικό του στυλ σε αυτή τη φιλοσοφία. Σε μια λίγκα με καλό επίπεδο, λίγο χαμηλότερο απ’ το ελληνικό. 

Πραγματικά όμως το ποδόσφαιρο που παίζει ο Νέστρουπ, είναι κάτι που θα αναλυθεί. Συνολικά το ποδόσφαιρο που θα παίζει ο Παναθηναϊκός δεν διαχωρίζεται σε καλό ή κακό, θεαματικό και ουσιαστικό. Υπάρχουν δύο πράγματα για τους Πράσινους: Αυτό που θα φέρει τον τίτλο και αυτό που δεν θα τον φέρει. Το καλό ποδόσφαιρο για τον Παναθηναϊκό, είναι εκείνο που θα τον βρει στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα. Οτιδήποτε άλλο, δεν έχει καμία σημασία. 

Να παίξει χάλια, με έντεκα παίκτες πίσω απ’ την μπάλα, να τα αφήνει όλα στην τύχη και τελικά να πετύχει, δεν υπάρχει πιθανότητα. Το ελληνικό πρωτάθλημα έχει καλές ομάδες, έχει απαιτήσεις τακτικές, ανάγκη για προσαρμογές, άρα πρέπει να είσαι καλή ομάδα και καλός προπονητής για να το πάρεις ή να το διεκδικήσεις με αξιώσεις έστω. 

Θα είναι ο Νέστρουπ αυτός που θα πει το «ναι»; Τότε αυτόματα πρέπει να δημιουργηθεί πέπλο προστασίας γύρω του. Γύρω απ’ τη δουλειά του. Να υπάρξει η μεγαλύτερη συσπείρωση που υπήρξε ποτέ στον Παναθηναϊκό. Διαφορετικά, αν λειτουργήσει πάλι η αμφισβήτηση της επιλογής, τα μήπως δεν είναι ο ενδεδειγμένος, θα οδηγηθεί σε ένα ακόμη φιάσκο το Τριφύλλι. 

Νέστρουπ ή ο όποιος αντί αυτού είναι ο επόμενος προπονητής, πρέπει πρωτίστως να βρει το σωστό περιβάλλον για να δουλέψει. Κόντρα στα δεδομένα ζητήματα που θα προκύψουν στις αρχές τουλάχιστον. Αυτό είναι σπουδαιότερο κι απ’ την ίδια την επιλογή. 

Από τον προπονητή αυτό που περιμένει κάθε Παναθηναϊκός, είναι ένα: Την ίδια «τρέλα». Την ίδια ψύχωση για τον τίτλο. Να ασπαστεί την πίεση, να την κάνει φίλη του και μαζί της να προχωρήσει προς το στόχο. Τότε θα ακολουθήσουν οι πάντες. Μέχρι να αποδειχθεί αυτό, δουλειά του κλαμπ να διατηρήσει τον προπονητή σε… προστατευτική γυάλα αν χρειαστεί. Για να μπορεί να τον κρίνει για την δουλειά του και όχι για τα γύρω-γύρω που επηρέασαν τα πάντα.

Υ.Γ. Δεν υπάρχει ούτε ένας λόγος για να αυξηθούν οι ομάδες και να καταργηθούν τα πλέι οφ. Πραγματικά ούτε ένας… 

Υ.Γ.1: Τον προπονητή που θα έρθει, πρέπει να τον προικίσουν σωστά, με παικταράδες. Ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στο τέλος της ημέρας μάγκα ή μ…….α έναν προπονητή, τον κάνουν οι παίκτες.    

Πρωτότυπο άρθρο