Τα καλά νέα για την ΑΕΚ σας τα είπα εδώ και ημέρες. Με οδηγό τον άκρατο εγωισμό, παρατηρώ στον ανταγωνισμό πως δυσκολεύεται να αποδεχθεί πως ήταν καλύτερη σε όλα τα επίπεδα. Και ως γνωστόν, όταν δεν κατανοείς ένα πρόβλημα, δεν μπορείς και να το επιλύσεις, όσο πιο απλό ή δύσκολο κι αν είναι. Αυτό που βλέπουμε, είναι να επιχειρεί ο καθένας να αντιγράψει συστατικά της επιτυχίας: άλλος να βρει έναν προπονητή με παραστάσεις, αλλά και δίψα διάκρισης όπως ο Νίκολιτς, άλλος να ορίσει αθλητικό διευθυντή, άλλος για να βρει κάτι που δεν ξέρει τι είναι, γιατί απλά του τα υποσχέθηκαν όλα στο πιάτο.

Το ποδόσφαιρο μας έχει διδάξει, ειδικά σε όσους μπορούν να αντιληφθούν την πραγματικότητα και δεν κρύβουν ζητήματα κάτω απ’ το χαλάκι, πως δεν υπάρχουν μυστικά επιτυχίας. Υπάρχουν επιλογές, «χημείες» και σκληρή δουλειά. Μου έλεγε πριν από λίγες ημέρες άνθρωπος που έχει τριφτεί βαθιά στο ελληνικό ποδόσφαιρο, μια μεγάλη αλήθεια. «Την αλήθεια του γηπέδου, δεν μπορείς να την αγνοήσεις. Είναι τόσο ξεκάθαρη, που δεν διαχειρίζεται επικοινωνιακά και με τα κέφια του καθένα». Απλή, αλλά μεγάλη διαπίστευση.

Με τον δικό της τρόπο

Είναι αλήθεια, ότι η ΑΕΚ κέρδισε το πρωτάθλημα με τον δικό της τρόπο. Πέτυχε να είναι τόσο ουσιαστική, δίχως να είναι κατ’ ανάγκη καλή σε κάτι. Συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε κλισέ, για τις άμυνες μπετόν και τις επιθέσεις φωτιά. Κι όμως, η ΑΕΚ κατέκτησε τον τίτλο χωρίς να έχει ούτε την καλύτερη επίθεση, ούτε την καλύτερη άμυνα και κάνοντας τους λιγότερους βαθμούς στην εποχή που υπάρχουν τα πλέι οφ. Αναιρεί κάτι απ’ όλα αυτά στο δίκαιο της νίκης της; Σαφώς και όχι, γιατί το πήρε δίκαια όντας σε μια διαδικασία σταθερής βελτίωσης από τους αντιπάλους της.

Πως θα λειτουργήσει ο κάθε μηχανισμός είναι δικό του θέμα. Στην ΑΕΚ γνωρίζουν άριστα, πως την επόμενη σεζόν ο πήχης θα είναι ακόμα υψηλότερα. Ολοι θα υπολογίζουν περισσότερο στην πρωταθλήτρια, όλοι θα θέλουν να την ρίξουν από τον θρόνο της. Παράλληλα, θα ανέβει επίπεδο στην Ευρώπη και θα δείξει κι εκεί, πως είναι μια ομάδα που μπορεί να στοχεύει σε σημαντικές ευρωπαϊκές διακρίσεις, όπως έπραξε στην σεζόν που ολοκληρώθηκε. Φαίνεται πως έχει πλάνο, που ολοκληρώνεται αυτό το καλοκαίρι με βάση τις τρεις μεταγραφικές περιόδους που είχε θέσει ο Ριμπάλτα.

Τι πρέπει να κάνει

Τι πρέπει να κάνει η ΑΕΚ; Να πατήσει πάνω στο άκρως επιτυχημένο μοντέλο που δούλεψε σε όλη την σεζόν. Να ενισχυθεί με παίκτες τοπ επιπέδου για τα ελληνικά δεδομένα στις θέσεις κλειδιά που έχουν εντοπιστεί τα κενά και η ανάγκη προσθηκών. Να αξιολογήσει σωστά το υλικό της, μακριά από συναισθηματισμούς και να μην πιστέψει πως κάποια πράγματα (όπως πχ η απίθανη σε ένταση και διάρκεια σεζόν του Ρότα), μπορεί να συμβαίνει κάθε χρόνο δίχως να υπάρχει εναλλακτικό πλάνο.

Το λέω αυτό, γιατί είναι νωπό και τέτοιες ημέρες προ τριετίας, η ΑΕΚ βίωνε μαγικές στιγμές με την κατάκτηση του νταμπλ. Σε τελικό με τον ΠΑΟΚ, που βρέθηκε με παίκτη λιγότερο από το ξεκίνημα του ματς και νίκησε σε κάθε επίπεδο τον αντίπαλο της. Ειδικά εκείνο το γκολ του Φερνάντες, ο απίθανος τρόπος που «βίδωσε» τον Ινγκασον και σφράγισε το κύπελλο, θα μείνει για πάντα χαραγμένος στο μυαλό των φίλων της Ενωσης. Αυτό που πρέπει να αποφευχθεί, είναι τα λάθη που ακολούθησαν.

Οι διακριτοί ρόλοι και τα λάθη 

Πολλές φορές έχουμε εστιάσει στις μεταγραφές. Εχω καταθέσει την άποψη μου, συνεχίζω να εκτιμώ πως σε ορισμένες κομβικές θέσεις (τερματοφύλακας, αριστερό μπακ), η ΑΕΚ δεν μέτρησε καλά τις δυνάμεις της. Αλλά έκανε κατά βάση καλές κινήσεις, δεν μπορεί να βγαίνουν πάντα όλες οι μεταγραφές. Απόδειξη είναι η πορεία στην σεζόν, που ακόμα και σήμερα αποτελεί κοινό τόπο, πως θα μπορούσε να οδηγήσει στο πιο εύκολο πρωτάθλημα της ΑΕΚ. Χάθηκε, ο καθένας τα μετράει με το δικό του μυαλό.

Ζήτημα που δεν έχει αναδειχθεί κατά την κρίση μου επαρκώς, ήταν η αλαζονεία και η υπερβολική απόδοση αρμοδιοτήτων σε πρόσωπα που δεν μπορούσαν να τα διαχειριστούν όλα. Συμβαίνει πολλές φορές ιστορικά στην ΑΕΚ, ίσως γι’ αυτό και οι προπονητές είναι τόσο κομβικοί. Ο Αλμέιδα πήρε υπερεξουσίες, αλλά αποδείχθηκε πως αυτό ήταν λανθασμένο. Εχασε τον μπούσουλα, δεν μπόρεσε να συνεχίσει αυτό που έπραττε μαεστρικά την πρώτη σεζόν του, άρχισαν να μπαίνουν στο μυαλό δεύτερες σκέψεις. 

Τώρα, οι ρόλοι είναι διακριτοί. Ο Ηλιόπουλος είναι ο καταλύτης για όλα και εγγύηση ώστε να μην χαθεί η μπάλα. Προφανώς, με βάση το δικό του ένστικτο πήρε τον σωστό δρόμο στο σταυροδρόμι της επιλογής των κομβικών στελεχών, όταν δίπλα του έπεφταν «βόμβες». Τώρα, η ΑΕΚ ξέρει καλά, γιατί αποτελεί και σκέψη του ιδιοκτήτη της, πως το δύσκολο δεν είναι να ανέβεις στην κορυφή, αλλά να μείνεις εκεί και να ανοίξεις κι άλλο τα φτερά σου. Αυτό περιμένουμε να δούμε και στον σχεδιασμό της νέας ομάδας.

Πρωτότυπο άρθρο