Τον τελευταίο καιρό υπήρξαν δύο σημαντικά αφιερώματα στη Λεωφόρο. Συγκινητικές συνεντεύξεις, αποκαλύψεις, αναφορές στο παρελθόν του Παναθηναϊκού και όχι απλά στην ιστορική του «ρίζα», γιατί ποτέ δεν ήταν απλά μια έδρα. Όσοι αγαπούν το Τριφύλλι, αισθάνθηκαν μια ανατριχίλα. Ακόμη κι αν δεν συμφωνούσαν στο 100% με όσα άκουσαν.

Η ιστορία του Παναθηναϊκού, είναι συνδεδεμένη με την ιστορία της αιώνιας έδρας του. Παντοτινής. Γιατί είναι σαν το πατρικό σου σπίτι. Σαν τον τόπο καταγωγής. Μπορεί να φεύγεις από εκεί, να αλλάζεις μέρος που ζεις, να αλλάζεις ακόμη και χώρα για καλύτερες συνθήκες. Όμως η καρδιά πάντα αφήνει εκεί ένα μεγάλο μέρος της.

Δεν είναι στενάχωρο αυτό, είναι η ίδια η εξέλιξη. Στο κάτω-κάτω το «δέσιμο» με μια ομάδα, το δημιουργούν τα πρόσωπα. Ούτε οι ιδεολογίες, ούτε τα τσιμέντα, ούτε τα χρώματα. Αυτά έρχονται να αγαπηθούν στην πορεία. Ισχύει για όλες τις ομάδες. Παναθηναϊκούς μας έκανε ο πατέρας μας, κάποιος συγγενής μας, τα φιλαράκια μας. Την αγάπη την γιγάντωσε ο Δομάζος, ο Σαραβάκος, ο Βαζέχα, ο Καραγκούνης, ο Στόγιαν, ο Διαμαντίδης, ο καθένας βάζει όποιο όνομα θέλει. Η ιστορία γράφεται και υπογράφεται από ανθρώπινα χέρια. Εκεί ακριβώς είναι και η μαγεία σε αθλητικό επίπεδο.

Ο Παναθηναϊκός στη Λεωφόρο έπαιζε όταν πήγε στο Γουέμπλεϊ, στη Λεωφόρο έπαιζε κι όταν ήταν παρατημένος με τον Ουζουνίδη στον πάγκο και τον Χρήστο Δώνη σέντερ φορ. Το παν λοιπόν, είναι να γεμίζεις την ιστορία με στιγμές που δημιουργούν αγάπη. «Ζεσταίνουν» τις καρδιές του κόσμου. Τον κάνουν να δεθεί ακόμη περισσότερο με τα πρόσωπα που φορούν τα χρώματα, τιμούν και δοξάζουν το έμβλημα. Εκείνους για τους οποίους δημιουργήθηκε ο δικός σας δεσμός με τον πατέρας σας, αν αυτός σας πήγαινε κάποτε στο γήπεδο, ή αυτούς που θα ενισχύσουν τις δικές σας στιγμές με τα παιδιά σας.

Ναι, έχουν τεράστια σημασία τα γήπεδα. Επειδή τα τσιμέντα τους «φωνάζουν» ιστορίες ανθρώπων. Έχουμε μεγάλη σημασία οι ιστορίες, γιατί γράφτηκαν από τις προσπάθειες και τους κόπους των ανθρώπων. Ας εστιάσουμε συνολικά εκεί. Όχι στο να μένουμε στο χθες. Να δούμε πώς θα ενισχύσουμε τον Παναθηναϊκό για να συνεχίσει να γράφει ιστορία παντού. Σήμερα, αύριο, στο Βοτανικό, στο ΟΑΚΑ, όπου κι αν χτυπά η καρδιά του.

Πολλά μπορεί να μας αρέσουν, άλλα να μη μας αρέσουν. Η κατάληξη είναι ίδια: Η αγάπη για το σύλλογο. Αν αυτή δεν υπάρχει, τότε μιλάμε για κάτι άλλο οπότε δεν αξίζει η όποια ενασχόληση. Επειδή όσοι αγανακτούν, οργίζονται, ξενερώνουν, είναι γιατί αγαπούν τον Παναθηναϊκό, είμαστε σίγουροι πως έχουν την ίδια απαίτηση.

Καλή η ιστορία. Την τιμούμε όσο δεν πάει. Καλό το χθες γιατί σου δείχνει ποιος είσαι. Είναι ο φάρος σου για να συνεχίζεις, επειδή έχεις κάτι να δοξάσεις, να ακολουθήσεις, ένα φορτίο να «κουβαλήσεις». Πρώτα και πάνω απ’ όλα όμως, η ευθύνη είναι να γράφεται ιστορία ασταμάτητα. Μην μένουμε στις δόξες του παρελθόντος, τις λαμπρές στιγμές που πέρασαν και τις θυμόμαστε κάθε χρόνο με τα «σαν σήμερα».

Αυτό που έχεις κάνει, σου δείχνει πως μπορείς να το επαναλάβεις. Όσο τρελό κι αν μοιάζει. Ο Παναθηναϊκός πήγε στο Γουέμπλεϊ και 55 χρόνια μετά φιγουράρει σε αφιερώματα παγκοσμίως ως μία απ’ τις μεγαλύτερες ομάδες που δεν έχει κατακτήσει το Champions League. Γιατί; Μα επειδή «γεύτηκε» το Γουέμπλεϊ και τα επόμενα χρόνια δεν του έμοιαζε όνειρο, ανέφικτο, απίθανο, γραφικό, να προχωρήσει ψηλά εκεί που παίζουν οι μεγάλοι. Έτσι ήρθε το ’85, το ’96, το ’01, το ’02 και πάει λέγοντας.

Αυτός είναι ο Παναθηναϊκός. Αυτό επιβάλλει η ιστορία του. Η Λεωφόρος. Το χρώμα του, το έμβλημά του. Οι ψυχές που τον ακολούθησαν και δεν είναι πλέον εδώ, αυτοί που είναι εδώ και τους θυμούνται. Μην κολλάμε στο χθες. Είναι πάντα στην καρδιά μας, δεν χρειάζεται κανενός είδους υπενθύμιση. Όποιος δεν το ξέρει και δεν το τιμά, δεν μπορεί να είναι Παναθηναϊκός.

Τώρα πρέπει να δημιουργηθεί ιστορία. Ακριβώς επειδή μιλάμε για Παναθηναϊκό. Το χθες δεν σου εξασφαλίζει την αιωνιότητα. Η συνέχεια της δόξας το πετυχαίνει. Ιστορία είναι αυτή που πρέπει να γραφτεί. Όχι αύριο, σήμερα, τώρα. Πολλά χρόνια χάθηκαν…

Πρωτότυπο άρθρο