Το SDNA συνάντησε τον 17χρονο τενίστα στη Μελβούρνη, εκεί όπου πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε Grand Slam juniors, χάρη στον απλό κόσμο, αλλά και τον Στέφανο Τσιτσιπά, που τον βοήθησαν οικονομικά να κάνει το ταξίδι στην Αυστραλία.

Με ειλικρίνεια και «καθαρό» βλέμμα στο μέλλον, μιλά για τη διαδρομή του στο τένις, τα πρότυπά του, τους στόχους του, αλλά και για όσα έχει κερδίσει και όσα έχει αφήσει πίσω, κυνηγώντας το όνειρο του επαγγελματικού τένις.

«Ξεκίνησα τένις όταν ήμουν 6 ετών, χάρη στον πατέρα μου», μας λέει για τα πρώτα του βήματα ο Οδυσσέας. «Είχε ξεκινήσει ο αδερφός μου τένις δύο χρόνια πριν, είναι τρία χρόνια μεγαλύτερός μου. Μετά άρχισα κι εγώ, επειδή άρεσε στον πατέρα μου που το είχε ως χόμπι». Στα πρώτα του χρόνια, το τένις δεν ήταν κάτι παραπάνω από μια ευχάριστη ενασχόληση. «Το είχα, όμως, κι εγώ σαν χόμπι, έκανα και άλλα αθλήματα», θυμάται. Η μετάβαση στον πιο αγωνιστικό δρόμο ήρθε σχετικά νωρίς. «Θυμάμαι ότι είχα πάει τελικό στο πανελλήνιο στα 10άρια και μετά από αυτό το τουρνουά είπαμε να το πάμε λίγο πιο αγωνιστικά. Όσο περνούσε ο καιρός έβλεπα ότι τα πηγαίνω καλά και μου άρεσε, οπότε το συνέχισα».

Μας ανέφερε και τη διαδρομή του, μέχρι να καταλήξει στο Παλαιό Φάληρο, όπου προπονείται σήμερα με τον Παναγιώτη Λαμπρόπουλο. «Ξεκίνησα στον Αίολο Ιλίου με τον κύριο Νίκο Κάππο. Στα 10 έφυγα και πέρασα από διάφορους ομίλους, από την Πετρούπολη και το Χαϊδάρι, και εδώ και τέσσερα χρόνια είμαι στον όμιλο του Παλαιού Φαλήρου».

Παρακολουθώντας το παγκόσμιο τένις, διαμόρφωσε και τα δικά του αγωνιστικά πρότυπα. «Μου άρεσε ο Φέντερερ, που έπαιζε όμορφο τένις, ο Τζόκοβιτς είναι ο GOAT και μου άρεσε και ο Ναδάλ για το πάθος του. Ο Στέφανος και η Μαρία έχουν κάνει απίστευτα πράγματα, αλλά αυτή τη στιγμή οι αγαπημένοι μου είναι ο Σίνερ και ο Αλκαράθ, αλλά πιο πολύ ο Σίνερ. Μου αρέσει περισσότερο το στυλ παιχνιδιού του».

Αν και δεν έχει ακόμη γνωρίσει από κοντά τους κορυφαίους Έλληνες τενίστες, πρόσφατα είχε μια σύντομη επαφή με τον Τσιτσιπά στη Μελβούρνη. «Δεν τους έχω γνωρίσει ακόμα. Τις προάλλες μόνο μίλησα με τον Στέφανο, τον πέτυχα στα αποδυτήρια. Ελπίζω να τους γνωρίσω στο μέλλον». 

Ιδιαίτερη ήταν και η στιγμή που έμαθε για τη βοήθεια που του προσέφερε ο Τσιτσιπάς για να ταξιδέψει στην Αυστραλία. «Δεν το πίστευα όταν άκουσα ότι βοήθησε ο Στέφανος. Όλα έγιναν πολύ ξαφνικά. Ήμουν σίγουρος ότι δεν θα έρθω στην Αυστραλία, γιατί είναι πολύ ακριβό ταξίδι». Όπως εξηγεί, η ανταπόκριση του κόσμου στο fundraisng που οργάνωσε ομογενής της Μελβούρνης ήταν άμεση. «Μέσα σε μια μέρα μαζεύτηκαν τα χρήματα και από τους Έλληνες και από τον Στέφανο. Χάρηκα πάρα πολύ». Όταν συναντήθηκαν, φρόντισε να του εκφράσει και προσωπικά τις ευχαριστίες του. «Του είχαμε στείλει μήνυμα, αλλά τον ευχαρίστησα και όταν τον είδα εδώ».

Αγωνιστικά, γνωρίζει καλά τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του παιχνιδιού του. «Το αγαπημένο μου χτύπημα είναι το backhand, ειδικά το backhand down the line», λέει, εξηγώντας παράλληλα σε ποιους τομείς θέλει να δουλέψει περισσότερο. «Προσπαθώ να βελτιώσω το σερβίς μου και το forehand, πρέπει να το κάνω».

Όσον αφορά τις επιφάνειες, το σκληρό γήπεδο ήταν από νωρίς αυτό που του ταίριαζε περισσότερο. «Πάντα έπαιζα σε σκληρό και ταίριαζε περισσότερο στο παιχνίδι μου», παραδέχεται, εξηγώντας ότι η σχέση του με το χώμα χρειάστηκε χρόνο. «Χώμα δεν είχα παίξει πολύ και όταν ξεκίνησα να παίζω, δεν μου άρεσε τόσο. Πέρυσι πήγαινα για έξι μήνες σε τουρνουά στο χώμα και άρχισε σιγά-σιγά να μου αρέσει. Τώρα μου αρέσουν και τα δύο. Χορτάρι δεν έχω παίξει ποτέ, μακάρι να παίξω στο Wimbledon».

Τα Grand Slams αποτελούν σημαντικό κομμάτι των στόχων του, χωρίς πάντως να ξεχωρίζει κάποιο συγκεκριμένα. Φαίνεται, ωστόσο, να ανυπομονεί περισσότερο για την Αυστραλία! «Όλα τα Grand Slam μου αρέσουν, δεν ξεχωρίζω κάποιο. Από άποψη ατμόσφαιρας, όμως, νομίζω ότι η Αυστραλία θα είναι η καλύτερη, επειδή υπάρχουν και πολλοί Έλληνες».

Όσο για τους στόχους του για το 2026; «Φετινοί στόχοι είναι να παραμείνω στο Top 100 των juniors και να μπω στο Top 50, ώστε να παίξω στα Grand Slams. Θα αρχίσω να παίζω περισσότερα Futures, αλλά και Challengers αν μπορώ, ώστε να πάρω βαθμούς και να ανέβω σιγά-σιγά στην κατάταξη στους άνδρες». 

Σε βάθος χρόνου, η φιλοδοξία του είναι ξεκάθαρη, χωρίς να κυνηγάει «αριθμούς». «Ο στόχος μου γενικά είναι να παίξω επαγγελματικά τένις, να βγάλω το καλύτερο τένις που μπορώ, την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Και να το ευχαριστιέμαι».

Η ζωή του τενίστα έχει τις ιδιαιτερότητές της, αλλά ο ίδιος φαίνεται να απολαμβάνει τη διαδικασία. «Μου αρέσουν τα ταξίδια. Δεν έχεις τόσο χρόνο για να δεις τα αξιοθέατα, ουσιαστικά είσαι από το ξενοδοχείο στο γήπεδο. Μου αρέσει, όμως, να ταξιδεύω, να παίζω τουρνουά σε πολλές χώρες και να τα πηγαίνω καλά».

Το τένις, όπως παραδέχεται, είναι ένα μοναχικό άθλημα. Σιγά-σιγά, ωστόσο, βρίσκει τα πατήματά του και όλα είναι πιο εύκολα. «Είναι όντως πολύ μοναχικό. Όταν ανέβαινα και άρχισα να παίζω σε μεγαλύτερα τουρνουά, δεν ήξερα τα παιδιά και ήταν λίγο δύσκολο. Όταν, όμως, τα γνωρίσεις γίνεται ολοένα και καλύτερο».  

Το βέβαιο είναι ότι η δική του ζωή διαφέρει πολύ συγκριτικά με άλλα παιδιά της ηλικίας του, που δεν κάνουν πρωταθλητισμό. «Πιστεύω ότι έχω χάσει κάποια πράγματα, αλλά έχω κερδίσει άλλα. Δεν έχω παράπονο, δεν μου λείπει κάτι».

Παράλληλα με το τένις, προσπαθεί να κρατήσει ισορροπία και με το σχολείο. «Είμαι στην τρίτη Λυκείου. Κάνω και ιδιαίτερα, ώστε να μην μένω πίσω στα μαθήματα όταν είμαι στα τουρνουά». Οι επόμενες εκπαιδευτικές του αποφάσεις, ωστόσο, παραμένουν ανοιχτές. «Λογικά δεν θα δώσω Πανελλήνιες, αν και ακόμα διαβάζω για να δώσω. Έχω σαν εναλλακτική λύση το κολέγιο στις ΗΠΑ».

«Έχουμε καλή συνεργασία και έχει βοηθήσει και η οικογένειά του σε αυτό», λέει ο Παναγιώτης Λαμπρόπουλος, προπονητής του Οδυσσέα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. «Ταξιδεύουμε μαζί όσο μπορούμε, γιατί είναι δύσκολες οι συνθήκες. Όσο μπορώ πηγαίνω μαζί του για να τον βοηθάω, μακάρι να μπορούσα να τον συνοδεύω παντού. Κι εδώ όλα κανονίστηκαν τελευταία στιγμή, πάλι καλά που βοήθησαν οι Έλληνες, κυρίως της Αυστραλίας, και ο Στέφανος. Έδειξαν όλοι οι Έλληνες ότι αν μαζευτούν όλοι σαν γροθιά για να συνεισφέρουν, μπορούν να καταφέρουν μεγάλα πράγματα. Πιστεύω ότι ο Στέφανος θυμήθηκε πόσο δύσκολο ήταν και για εκείνον όταν ήταν junior να τα καταφέρει, διότι δεν είχε βοήθεια. Τον συγκίνησε και αποφάσισε να συνεισφέρει».

Πιστεύει πολύ στον Οδυσσέα ο head coach του ΑΟΠΦ, αλλά τονίζει την έλλειψη βοήθειας... «Έχει μεγάλη προοπτική, ως παίκτης. Πρέπει να συνεχίσει να δουλεύει στο 100%, δεν πρέπει να σταματήσει καθόλου. Μεγάλη σημασία έχει να μπορεί να ταξιδεύει σε τουρνουά. Οι περισσότεροι juniors έχουν καλύτερη μεταχείριση από τις χώρες τους. Εμείς δεν έχουμε βοήθεια, δυστυχώς. Έχει κάποιους χορηγούς προσωπικούς, οι οποίοι πιστεύουν σε αυτόν και βοηθούν. Τα τουρνουά που πρέπει να παίξει, όμως, είναι πολύ δαπανηρά, δεν είναι εύκολο. Θεωρώ ότι αν μείνει συγκεντρωμένος και ώριμος, θα τα καταφέρει. Γιατί αυτά τα παιδιά δεν έχουν την ευκαιρία να ωριμάσουν όπως όλοι οι άλλοι έφηβοι. Πρέπει να το κάνει πιο γρήγορα». 

Μας μίλησε και για τον χαρακτήρα του Οδυσσέα. «Είναι πολύ καλό και δοτικό παιδί, στη προπόνηση προσπαθεί να δώσει το 100%. Σίγουρα off court μπορεί να αλλάξει κάποια πράγματα, όπως την προετοιμασία του πριν έρθει στο γήπεδο. Είναι κάποιες λεπτομέρειες, που θέλουν πολλή δουλειά ακόμα. Είναι και στον χαρακτήρα του παιδιού, δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα. Το ότι μπήκε, όμως, σε αυτό το κλίμα τώρα που βρέθηκε στο Australian Open, θα τον βοηθήσει. Κάθε μέρα που περνάει σκέφτομαι πόσο τυχεροί είμαστε που καταφέραμε να έρθουμε. Έχω πολύ θετική σκέψη και ενέργεια για τον Οδυσσέα, πιστεύω ότι θα καταφέρει να φτάσει εκεί που θέλει».